1 april

Msn-conversatie vandaag rond 5 uur.

H@ns zegt:
ik ben door de zoldervloer geakt, voet over, kom juist van de kliniek se, voet in de gips, doeme he... altijd ik...
H@ns zegt:
gezakt
Marc zegt:
godverdoeme
Marc zegt:
hoe kan da nu
H@ns zegt:
het werk nog verwittigen sebiet
Marc zegt:
waren daar spleten tussen?
H@ns zegt:
ja, just aant trapgat
Marc zegt:
ma vent toch
Marc zegt:
had da nu toch toegemaakt
H@ns zegt:
tot aan mijn knie in de gips
Marc zegt:
milj aar joeng
Marc zegt:
voor een week of zes
H@ns zegt:
ja
Marc zegt:
shijt
Marc zegt:
en wa voor breuk, erg?
H@ns zegt:
mijne voet
Marc zegt:
stond uwe voet scheef of wa?
H@ns zegt:
ja
H@ns zegt:
tis wel 1 april he, haaa
Marc zegt:
gij
Marc zegt:
gij
Marc zegt:
gij
Marc zegt:
en ik zo verschieten
Marc zegt:
die zet ik echt op de blog joeng
Marc zegt:
gettet aan uw been
Marc zegt:
en da is ni den eerste keer da gij mij beet hebt op 1 april he
H@ns zegt:
is toch wel grappig he,
H@ns zegt:
was aant bellen, had pa ook beet, ma was al aant wenen, erg he
Marc zegt:
klootzak gij

Memories, aflevering 15

Pa:
"In Februari 1962 werd de eerste Amerikaan de ruimte ingeschoten. Astronaut John Glenn vloog drie keer rond de aarde, en in december van hetzelfde jaar maakt Mariner 4 de eerste vlucht naar een andere planeet. De sonde scheert langs Venus.

1963: Carine krijgt een broertje. Een zoon werd ons geboren.
Inderdaad, op 13 januari van dat jaar kwam onze eerste zoon Marc Julien Louis Georges op deze wereld. De bevalling verliep, in tegenstelling met deze van onze dochter,vrij vlot. In de nacht om 2 uur naar het moederhuis vertrokken kwam Marcske –Louis-Julien om 6 uur al , heel stijlvol en zalig kraaiend, op onze planeet. Mama was toen heel zwak, en de winter zat niet mee. Het vroor dat het kraakte en waren verplicht om met kinderen op het gelijkvloers te slapen. Mijn moeder "Bonneke" hulpvaardig als altijd, stond ons toen heel erg goed bij.
De bijtende kou hield nog aan tot de maand april.


Stilaan groeide het verlangen naar zelfstandigheid .
In Mei 1964 hakte ik de knoop door en besloot me te vestigen als zelfstandig schilder-behanger. Immers ik was gezien het vele natijdse werk overtuigd tot slagen en liet de "Citrique Belge" voor wat het was.
Ik kreeg werk in overvloed. Veel vrije tijd had ik niet. ’s Zaterdags de schildersschool. ’s Zondags facturen maken of prijsoffertes. Klanten bezoeken om afspraken te maken voor opdrachten en of de keuze van behangpapieren .
Drukke tijden dus."

Who TF is Jos?

Maak kennis met onze Jos, een corpulente kater die ofwel honger heeft ofwel moe is en die met verve het gat opvult dat onze Kas na zijn verscheiden achterliet.

De katers in de buurt zijn ondertussen allemaal eens komen kijken naar onze Jos. En je kent die katten. Dat is mij toch een gebries en een aanstellerij van jewelste. Hoge ruggen, trage ik-maak-me-uit-de-voeten-bewegingen. Maar daar is Jos allemaal niet van onder de indruk. Hij heeft zijn embonpoint mee en hij maakt listig misbruik van de nabijheidsangst van de normale katten. Die tactiek werkt als volgt: hij gaat naar een kater toe. Hij miauwt hierbij een beetje klaaglijk. Hij zet zich neer en dat is het. Dit kortbij zitten wekt bij de meeste katten een lichte wrevel op, waarna de trage en behoedzame aftocht ingezet wordt.

Is het dat waar je zo moe van wordt?

Pasen in de Ardennen

We waren al klaar voor lentewandelingen in de Ardense bossen, samen eten op het terras van de chalet in de lentezon. Hoe korterbij het paasweekend, hoe duidelijker het werd dat het lichtjes anders zou uitdraaien. Toen we vertrokken waren we er helemaal klaar voor. Het zou een weekend vol winterpret worden. We hadden trouwens op voorhand een oorlogswachtwoord afgesproken dat niet onmiddellijk verdacht was: "Wat zou onze Jos aan het doen zijn?"

Het resultaat kan je zien aan deze foto's.

Passionele foto's

Nog vergeten ons zus te bedanken voor haar mooie foto's van de passie.

Ze zijn te bekijken op de site van de KGOV.

Claus dood

Euthanasie. Alzheimer. Groots en moedig einde van een grote en moedige man. Een klaar en duidelijk "ni mè maai" met opgestoken middenvinger aan de beginnende aftakeling. De dood als keuze in plaats van als onoverkomelijke afgrond op een niet nader te bepalen moment ergens in de wazige toekomst.

Els in Saint-Malo

Els Roosen:
"Ami en ik zijn net terug van een tripke Saint-Malo. Een drietal zalige dagen, waar de weergoden ons eens even hebben laten zien tot wat ze in staat zijn.

Ik wil toch even met jullie delen wat we de eerste avond in Saint-Malo hebben meegemaakt. Ik zal een poging doen om het uit te leggen, maar de weerkundigen onder jullie zullen dit waarschijnlijk beter kunnen. 2 maal per jaar hebben ze daar een vloed die tot aan de dijk van het strand komt. Dit zou te maken hebben met stand van de zon tov de aarde (maart en september). Afhankelijk van de windrichting op dat moment, maakt deze vloed nog spectaculairder en botsen de golven over de dijk. Alleen de avond dat wij er waren, stond niet alleen de zon goed tov de aarde, was de windrichting de goeie, maar was er ook een enorme windkracht... Waardoor wij dat natuurgevaar hebben meegemaakt. Ik kan niet goed omschrijven hoe onstuimig de zee was en hoe de golven bulderden. Het was immens!!
De foto toont aan waar we op stonden. Het verhoogje van de vitrine van de verzekeringsmaatschappij. En het donkere filmke geeft jullie een idee waar we een uur naar hebben staan kijken. Na een half uur tijd was de straat veranderd in een rivier en na een uur werden we verrast door een golf recht op ons. Kletsnat, zijn we dan maar, veiligheidshalve naar ons hotel gegaan. De pret was over. Maar mensen, dit was spectaculair!!! Maar wel heel gevaarlijk. Het meisje aan de receptie van het hotel had ons gezegd dat dit een uurtje zou duren, maar dat heeft dus heel de avond en nacht geduurd.
En wanneer we terug naar de stad liepen, hadden we echt een wrang 'morning after' gevoel. Quelle ravage dat de storm had aangedaan, de deur van het gebouw waar wij stonden was ook stukgegaan, dus wij zijn daar blijkbaar goed op tijd vertrokken. Helaas is er ook een man overleden.

Het 'even gaan uitwaaien' is ons wel heel letterlijk genomen. Maar goed, het waren prachtigen dagen, ik heb zeker mijn zinnen kunnen verzetten. Ik kan het iedereen aanraden om er eens naartoe te gaan. Samen met een stopje in Fougères en Le Mont-Saint-Michel.

De foto's van onze trip vinden jullie hier terug.

Dikke knuffel,
elske"