Een speech gehouden door Charlie Chaplin op zijn 70ste verjaardag

Toen ik echt van mijzelf begon te houden erkende ik dat emotionele pijn en leed waarschuwingen waren om niet tegen mijn eigen waarheid in te leven.
Vandaag weet ik – dat is wat men “AUTHENTIEK ZIJN” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden begreep ik hoe kwetsend het voor een ander kan zijn als ik mijn wensen opdring, terwijl ik weet dat de tijd nog niet rijp is – ook al was ik zelf deze persoon.
Vandaag weet ik – dit is wat men “RESPECT” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt te verlangen naar een ander leven en kon ik zien, dat alles om me heen een oproep tot groei was.
Vandaag weet ik – dit is wat men “RIJPHEID” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden begreep ik, dat ik altijd en bij elke gelegenheid op de goede plek ben en dat alles wat er gebeurt goed is. Vanaf dat moment had ik rust.
Vandaag weet ik – dit is wat men “ZELFVERTROUWEN” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt om mijn vrije tijd te stelen, ben ik er mee gestopt grote projecten voor de toekomst te ontwerpen. Tegenwoordig doe ik alleen dingen waar ik plezier en vreugde uit schep, dingen waar ik van houd en die mijn hart raken, op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo.
Vandaag weet ik – dit is wat men “EENVOUD” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt altijd gelijk te willen hebben, op deze wijze heb ik minder vaak ongelijk.
Vandaag weet ik – dit is wat men “BESCHEIDENHEID” noemt

Toen ik echt van mijzelf begon te houden heb ik me vrij gemaakt van alles wat niet gezond voor me was – voeding, mensen, dingen, situaties en van alles wat mij steeds weer naar beneden trok, weg van mezelf. In het begin noemde ik dit “gezond egoïsme”, maar..
Vandaag weet ik – dit is wat men “EIGENLIEFDE” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden heb ik geweigerd om in het verleden te leven en me zorgen te maken om de toekomst. Nu leef ik op het moment waar de dingen gebeuren en op deze wijze leef ik elke dag.
Vandaag weet ik – dit is wat men “TEVREDENHEID” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden erkende ik dat mijn manier van denken mij ziek kan maken. Toen ik de kracht van mijn hart inschakelde kreeg mijn verstand een belangrijke partner.
Vandaag weet ik – dit is wat men “WIJSHEID” noemt.

Wij hoeven niet bang te zijn voor conflicten en problemen met onszelf en met anderen, want soms botsen zelfs de sterren op elkaar en er ontstaan nieuwe werelden.
Vandaag weet ik: DIT IS HET LEVEN !

Het lijstje van Luka

1. Een doosje parels om kettingen van te maken.

2. oorbellen

DE PYAMA IS ER DUS UIT, die kreeg ik al.

Cadeautjestijd

Allez: 't is weer tijd om onze lijstjes weer op de blog te zetten.

Wie durft?

Tram

Hierbij een foto van de voormalige tramlijn 5 die van uit de Bibliotheekstraat naar de Vlasmarkt reed (tot 1 juni 1965). Het hoekhuis is in de verte te onderscheiden, zij het gedeeltelijk verscholen achter een verkeersbord...

Ha ja?

Het huis

We staan vermeld op de site van De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
We dat is: het huis Belfortstraat 24. Bekijk hier de pagina. Op de foto: de shop is open, de auto staat voor de deur.
De architect Charles Van Rijsselberghe was gene gewone, hier zie je zijn realisaties die op de site geïnventariseerd staan.

De Man zonder Eigenschappen

Zaterdagavond in de Vooruit: Guy Cassiers en Toneelhuis brachten "De Man zonder Eigenschappen". Het boek Robert Musil leest als een berg die je af en toe vruchteloos beklimt. Je keert weer terug omdat de weg te steil is, maar je herbegint steeds weer opnieuw met nieuwe moed en schreeuwt het uit op de top omdat je het gehaald hebt. Het is één van de strafste boeken die ik ooit las. DMZE is de visionaire beschrijving van een tijdsgewricht en het zogenaamde einde der Grote Ideologieën. De overgang van de Romantiek naar de Moderne Tijd. De Romantiek die met zijn nationalisme, teruggrijpen naar oudere waarden onherroepelijk zal leiden naar de Grote Oorlogen en de Moderniteit die niet de macht heeft deze ontwikkelingen een halt toe te roepen. De geschiedenis gaat zijn gang en individuen hebben hier geen vat op.

Allerlei zeer actuele dingen komen in het boek, dat geschreven werd vanaf 1921, aan bod:

Kritiek op populaire cultuur: met zijn uitwijdingen rond de "feuilleton-cultuur" zou Musil het even goed kunnen hebben over soaps of over allerlei tijdverdrijf op internet.

De "voorspelling" van het postmodernisme: de teloorgang van de grote ideologieën en de opkomst van het individu in de kunst leidden op het eind van de twintigste eeuw naar een postmoderne cultuur waarin geen waarden meer zijn dan die het ik nodig acht en met als ultieme consequentie het ontkennen van enige realiteit buiten de Tekst. (De hoofdpersoon zegt: "Wij zijn wat we lezen.")

De voorstelling is lang en vermoeiend. Een theaterzaal is hiervoor geen ideale locatie. Ik wil mijn lange benen kunnen strekken en koffie kunnen drinken terwijl ik geniet. Ik wil op de pauzeknop kunnen drukken als ik naar het toilet ga (onze papa heeft WEL al van de pauzeknop gehoord). Dit alles kan niet in de theaterzaal, die nochtans mooi is. De Vooruit is één van de mooiste gebouwen van Gent, vanbinnen en vanbuiten. In de pauze kijk ik alsmaar omhoog naar de schitterende gangen en vloeren.

Maar het stuk is dus net als het boek, een berg. Na afloop kan ik alleen maar zeggen: overweldigend. Tom Dewispelaere is de ideale Man zonder Eigenschappen Ulrich, de mens in al zijn banaliteit. Bloot en kwetsbaar als een Giacometti-beeldje.

Ik kijk toch al uit naar deel twee en drie van het stuk, als mijn H nog meewil.