De PPT van Niels

Niels maakte voor opa deze powerpoint, die we vorige donderdag samen bekeken.

Mijn lezing op de dienst van onze pa

Ik heb altijd tegen iedereen gezegd als ik het over u had en tegen hen die u niet kenden: het is een heilige, die pa van mij. Nooit een onbezonnen oordeel, nooit een valse noot, afgunst noch materiële ambities. En altijd hoop, steeds goedkeurend knikkend bij het zien van andermans geluk. Ruzie maken was voor u een hele opdracht. Uw levenslange vriend Guy met wie ge 25 jaar lang les gegeven hebt, vertelde ons deze week nog dat hij soms wel probeerde ruzie te maken met u, maar dat ge niet wou meewerken.

Ik denk dat uw hart altijd in Sint Joris Winge is blijven wonen. Ergens in de tijd van De Witte van Ernest Claes. Hetgeen gij daar meemaakte heeft zich op één of andere manier in mijn hoofd vermengd met de belevenissen van die witte uit Zichem, het dorp dat zich op een boogscheut van uw geboortedorp bevond. Ja, want op de zwartwitte foto's leek gij, ne spierwitte, wel haast DE witte van in het boek van Claes. Zo was er een foto van de drie broers, Paul, Jef en gij aan de voeten van uw pa Mil Gendarm in vol ornaat met kepie en uniform naast zijn Georgina, uw moeder. Die moeder toch, die een intelligente, empathische vrouw was... wat hebt gij haar beeld, haar wezen toch altijd met u meegedragen. Ik zie u nog schreien toen ge haar vlak na haar dood in pastelkrijt aan het tekenen waart en toen ge verdorie zaagt dat ze er begon op te lijken en ze als het ware opnieuw begon te leven. Uw schreien was als het scherpe gekraak van een donderslag die ik nog altijd hoor en me door merg en been gaat. Ik heb u daarna nooit meer zo gezien. Ge waart toen voorgoed een wortel kwijt.

Iedereen hier weet dat tekenen en schilderen uw leven was. Heel uw leven hebt ge dat gedaan. Pentekeningen van kapelletjes en kerken in de buurt. Schilderijen in warme kleurcombinaties. Na uw pensioen kreeg uw creativiteit een tweede adem en ging ge nog etsen, boetseren en aquarellen. De

geur van olieverf en terpentijn zullen voor altijd verbonden blijven met de herinneringen aan uw atelier, waar gij aan het toveren waart. Ik doe bij mij in de winkel zelfs soms een fles terpentijn open om er eens aan te ruiken. Of de onverwachte geur van dennenhars dat zo aan de handen blijft kleven.  En uw handen ja! Het liedje van Spinvis, kent ge dat? Voor ik vergeet en ik de feiten en de cijfers en de namen van de schrijvers niet meer weet. De hele dag en alle woorden en elk uur de hele dag. En ook de nacht en de zomers en de handen van mijn vader vergeet ik op den duur... Ik mag of wil ze niet vergeten! Schoppen waren het, die handen die hun handelingen verrichtten met een streling en die dienden om te stichten, te omarmen en te maken.

Het was in Tienen dat gij ons moeder hebt leren kennen. Ze werkte bij Masuy, de bakker en was er een graag gezien meisje. De bakker was recht tegenover de naaiwinkel van onze Bompa, een Singerwinkel. Moeder vertelt nog vaak dat ze boven op één van de kamers woonde waar gij haar dan verlegen bespiedde terwijl het raam openstond. Moeder zegt ook altijd dat ze onmiddellijk zag dat ge een "ernstige jongen" waart waarop ze zou kunnen rekenen. En dat heeft ze tot en met zaterdag aan den lijve mogen ondervinden. Want tot die dag hebt gij u nog met hart en ziel voor ons huishouden ingezet.

We hebben u in de laatste jaren zien krimpen en alsmaar kwetsbaarder zien worden. Minder en minder haar en wat overbleef spierwit, de huid bijna doorzichting, de tred alsmaar voorzichtiger, uw schouders alsmaar smaller. Het afscheid na elk bezoek thuis werd meer en meer begeleid door uw glazige blik van ogen als vijvers en een krampachtig en innig vasthouden. Gij wist heel goed dat ons samenzijn bijna ten einde was. En wat genoot gij toch van de keren dat we allemaal samen bij jullie

waren. Carine en haar Willy en haar drie kinderen, Katrien met Olivier, Dries met Dorien en Niels. Hans en zijn Kristel. Vera en haar Dirk met Sylke en Thor. Ik met mijn Huguette en onze Eliot en Luka. Gij zei dan vaak "Kijkt toch eens wat voor schoons dat ma en ik veroorzaakt hebben." We woonden zo ver en kwamen veel te weinig.

We hebben u zien vervagen zoals de reuzen doen in het verhaal van de Grote Vriendelijk Reus. Nu ligt gij hier, Grote Vriendelijke Reus. Ge zijt helemaal vaag geworden. Maar het beeld dat we van u hebben mag niet vervagen en zal dat ook niet. Het beeld dat we van u hebben is dat van een levende liefde, plichtmatig en streng geleefd. De liefde die gij in uw hart droeg en gul uitdeelde tijdens uw leven, nemen wij met ons mee op de weg die ons nog rest.

Fotokes van ons avontuurtje in een heel oud kasteel.

http://photocandyhans.blogspot.be/2015/02/er-was-eens-heel-lang-geleden.html?spref=fb

Kaasschotel

Toch-nog lijstje van Dirk!

Vera: "Onze Dirk zou toch graag iets willen meedelen ivm zijn verlanglijstje, hij zou graag de dubbel cd willen van Boudewijn de Groot en Wim de Craene willen. Kan dit nog toegevoegd worden aub? Merci"

Het lijstje van Dries

- een webcam (zodat ik kan skypen vanuit Zuid-Afrika, maar dit moet helemaal geen duur model zijn)
- boek + cd 'de wilde zwanen' van het geluidshuis (het is voor kinderen, maar ik kan het heel goed gebruiken voor mijn lessen Nederlands!)
- Buiten de zone DVD.

Lijstje van Katrien

Ik heb niet zoveel inspiratie, ik heb mijn grootste verlangens al op 'n lijstje gezet voor mama en papa :).
Ik denk dat je me het meest plezier doet met een goed boek of een seizoen van 'n goeie serie.

Bijvoorbeeld.
Never let me go - Kazuo Ishiguro
Freedom - Jonathan Franzen
Beatrice & Virgil - Yann Martel
Howl van Allen Ginsberg als graphic novel
(allemaal Engelstalig)

Six Feet Under is een serie waar ik nog niks van heb gezien, maar die ik zeker eens plan in huis te halen.

En een leuke verrassing mag natuurlijk ook altijd...

Groetjes!

Lijstje van Vera en Dirk

Vera: "Maakt niet uit wat we als cadeau krijgen, laat jullie inspiratie maar lopen. De kids is ook geen probleem, die hebben we zelf getrokken. "

Het lijstje van Carine

1. een zwarte 'LAMY' tri-pen, super handige pen met blauw schrijfpen, potlootje en een fluostiftje alles in één!
2. een lange rode sjaal
3. een simpele ronde zilveren armband
4. een leuk keukengadget vind ik ook altijd tof!
Carine

lijstje Huguette

Allez mannen wordt ne keer wakker en kom eens af met jullie lijstjes!!

Mijn lijstje met mijn favourite things :

1) Boeken : - de eerste dag (David Nichols)
- de voorlezer (Bernard Schlick)
- mr. Toppit (Charles Elton)
- de alchemist (Elle Newmark)

2) Bodymilk - zeep - bodyscrub van l'occitane

Huguette

Het lijstje van Marc

Hier zie,

1. Een fleske Maccallan.

2. Charles Burns: Johnny 23

3 . Een fleske wijn.

4. Cool water, dat ruikt mijn H. graag.

5. Een verrassing...

Marc.

Een speech gehouden door Charlie Chaplin op zijn 70ste verjaardag

Toen ik echt van mijzelf begon te houden erkende ik dat emotionele pijn en leed waarschuwingen waren om niet tegen mijn eigen waarheid in te leven.
Vandaag weet ik – dat is wat men “AUTHENTIEK ZIJN” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden begreep ik hoe kwetsend het voor een ander kan zijn als ik mijn wensen opdring, terwijl ik weet dat de tijd nog niet rijp is – ook al was ik zelf deze persoon.
Vandaag weet ik – dit is wat men “RESPECT” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt te verlangen naar een ander leven en kon ik zien, dat alles om me heen een oproep tot groei was.
Vandaag weet ik – dit is wat men “RIJPHEID” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden begreep ik, dat ik altijd en bij elke gelegenheid op de goede plek ben en dat alles wat er gebeurt goed is. Vanaf dat moment had ik rust.
Vandaag weet ik – dit is wat men “ZELFVERTROUWEN” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt om mijn vrije tijd te stelen, ben ik er mee gestopt grote projecten voor de toekomst te ontwerpen. Tegenwoordig doe ik alleen dingen waar ik plezier en vreugde uit schep, dingen waar ik van houd en die mijn hart raken, op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo.
Vandaag weet ik – dit is wat men “EENVOUD” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt altijd gelijk te willen hebben, op deze wijze heb ik minder vaak ongelijk.
Vandaag weet ik – dit is wat men “BESCHEIDENHEID” noemt

Toen ik echt van mijzelf begon te houden heb ik me vrij gemaakt van alles wat niet gezond voor me was – voeding, mensen, dingen, situaties en van alles wat mij steeds weer naar beneden trok, weg van mezelf. In het begin noemde ik dit “gezond egoïsme”, maar..
Vandaag weet ik – dit is wat men “EIGENLIEFDE” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden heb ik geweigerd om in het verleden te leven en me zorgen te maken om de toekomst. Nu leef ik op het moment waar de dingen gebeuren en op deze wijze leef ik elke dag.
Vandaag weet ik – dit is wat men “TEVREDENHEID” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden erkende ik dat mijn manier van denken mij ziek kan maken. Toen ik de kracht van mijn hart inschakelde kreeg mijn verstand een belangrijke partner.
Vandaag weet ik – dit is wat men “WIJSHEID” noemt.

Wij hoeven niet bang te zijn voor conflicten en problemen met onszelf en met anderen, want soms botsen zelfs de sterren op elkaar en er ontstaan nieuwe werelden.
Vandaag weet ik: DIT IS HET LEVEN !

Het lijstje van Luka

1. Een doosje parels om kettingen van te maken.

2. oorbellen

DE PYAMA IS ER DUS UIT, die kreeg ik al.

Cadeautjestijd

Allez: 't is weer tijd om onze lijstjes weer op de blog te zetten.

Wie durft?

Tram

Hierbij een foto van de voormalige tramlijn 5 die van uit de Bibliotheekstraat naar de Vlasmarkt reed (tot 1 juni 1965). Het hoekhuis is in de verte te onderscheiden, zij het gedeeltelijk verscholen achter een verkeersbord...

Ha ja?

Het huis

We staan vermeld op de site van De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
We dat is: het huis Belfortstraat 24. Bekijk hier de pagina. Op de foto: de shop is open, de auto staat voor de deur.
De architect Charles Van Rijsselberghe was gene gewone, hier zie je zijn realisaties die op de site geïnventariseerd staan.

De Man zonder Eigenschappen

Zaterdagavond in de Vooruit: Guy Cassiers en Toneelhuis brachten "De Man zonder Eigenschappen". Het boek Robert Musil leest als een berg die je af en toe vruchteloos beklimt. Je keert weer terug omdat de weg te steil is, maar je herbegint steeds weer opnieuw met nieuwe moed en schreeuwt het uit op de top omdat je het gehaald hebt. Het is één van de strafste boeken die ik ooit las. DMZE is de visionaire beschrijving van een tijdsgewricht en het zogenaamde einde der Grote Ideologieën. De overgang van de Romantiek naar de Moderne Tijd. De Romantiek die met zijn nationalisme, teruggrijpen naar oudere waarden onherroepelijk zal leiden naar de Grote Oorlogen en de Moderniteit die niet de macht heeft deze ontwikkelingen een halt toe te roepen. De geschiedenis gaat zijn gang en individuen hebben hier geen vat op.

Allerlei zeer actuele dingen komen in het boek, dat geschreven werd vanaf 1921, aan bod:

Kritiek op populaire cultuur: met zijn uitwijdingen rond de "feuilleton-cultuur" zou Musil het even goed kunnen hebben over soaps of over allerlei tijdverdrijf op internet.

De "voorspelling" van het postmodernisme: de teloorgang van de grote ideologieën en de opkomst van het individu in de kunst leidden op het eind van de twintigste eeuw naar een postmoderne cultuur waarin geen waarden meer zijn dan die het ik nodig acht en met als ultieme consequentie het ontkennen van enige realiteit buiten de Tekst. (De hoofdpersoon zegt: "Wij zijn wat we lezen.")

De voorstelling is lang en vermoeiend. Een theaterzaal is hiervoor geen ideale locatie. Ik wil mijn lange benen kunnen strekken en koffie kunnen drinken terwijl ik geniet. Ik wil op de pauzeknop kunnen drukken als ik naar het toilet ga (onze papa heeft WEL al van de pauzeknop gehoord). Dit alles kan niet in de theaterzaal, die nochtans mooi is. De Vooruit is één van de mooiste gebouwen van Gent, vanbinnen en vanbuiten. In de pauze kijk ik alsmaar omhoog naar de schitterende gangen en vloeren.

Maar het stuk is dus net als het boek, een berg. Na afloop kan ik alleen maar zeggen: overweldigend. Tom Dewispelaere is de ideale Man zonder Eigenschappen Ulrich, de mens in al zijn banaliteit. Bloot en kwetsbaar als een Giacometti-beeldje.

Ik kijk toch al uit naar deel twee en drie van het stuk, als mijn H nog meewil.

Désirée

Tijdens onze trip naar Noorwegen kwam één naam elke dag wel eens ter sprake: Desirée...

"Desirée" van Annemarie Selenko, is het boek dat mijn teergeliefde wel duzend keer gelezen heeft. Ze kent het, denk ik, glad van buiten en nu in Noorwegen waren er vele gelegenheden om er uit te vertellen.

Het boek is het geromantiseerde verhaal van Bernhardine Eugénie Désirée Clary. Ze was ooit de verloofde van Napoleon Bonaparte en trouwde uiteindelijk met Jean-Baptiste Bernadotte, een vriend van Napoleon, die later gevraagd werd om koning van Zweden te worden. Noorwegen werd pas in 1905 onafhankelijk. Désirée is, koningin van zweden zijnde, de over...grootmoeder van de schone Astrid, de populaire gemalin van Leopold III.

Foto's Noorwegen

Hier de foto's van onze trip naar Noorwegen.