stoofvlees met puree

Kaasschotel

2011-01-03T15:34:00.002+01:00

Toch-nog lijstje van Dirk!

2010-12-25T11:04:00.000+01:00

Vera: "Onze Dirk zou toch graag iets willen meedelen ivm zijn verlanglijstje, hij zou graag de dubbel cd willen van Boudewijn de Groot en Wim de Craene willen. Kan dit nog toegevoegd worden aub? Merci"

Het lijstje van Dries

2010-12-23T09:08:00.000+01:00

- een webcam (zodat ik kan skypen vanuit Zuid-Afrika, maar dit moet helemaal geen duur model zijn)
- boek + cd 'de wilde zwanen' van het geluidshuis (het is voor kinderen, maar ik kan het heel goed gebruiken voor mijn lessen Nederlands!)
- Buiten de zone DVD.

Lijstje van Katrien

2010-12-22T10:21:00.000+01:00

Ik heb niet zoveel inspiratie, ik heb mijn grootste verlangens al op 'n lijstje gezet voor mama en papa :).
Ik denk dat je me het meest plezier doet met een goed boek of een seizoen van 'n goeie serie.

Bijvoorbeeld.
Never let me go - Kazuo Ishiguro
Freedom - Jonathan Franzen
Beatrice & Virgil - Yann Martel
Howl van Allen Ginsberg als graphic novel
(allemaal Engelstalig)

Six Feet Under is een serie waar ik nog niks van heb gezien, maar die ik zeker eens plan in huis te halen.

En een leuke verrassing mag natuurlijk ook altijd...

Groetjes!

Lijstje van Vera en Dirk

2010-12-21T11:44:00.001+01:00

Vera: "Maakt niet uit wat we als cadeau krijgen, laat jullie inspiratie maar lopen. De kids is ook geen probleem, die hebben we zelf getrokken. "

Het lijstje van Carine

2010-12-19T23:07:00.000+01:00

1. een zwarte 'LAMY' tri-pen, super handige pen met blauw schrijfpen, potlootje en een fluostiftje alles in één!
2. een lange rode sjaal
3. een simpele ronde zilveren armband
4. een leuk keukengadget vind ik ook altijd tof!
Carine

lijstje Huguette

2010-12-18T19:24:00.002+01:00

Allez mannen wordt ne keer wakker en kom eens af met jullie lijstjes!!

Mijn lijstje met mijn favourite things :

1) Boeken : - de eerste dag (David Nichols)
- de voorlezer (Bernard Schlick)
- mr. Toppit (Charles Elton)
- de alchemist (Elle Newmark)

2) Bodymilk - zeep - bodyscrub van l'occitane

Huguette

Het lijstje van Marc

2010-12-14T18:59:00.002+01:00

Hier zie,

1. Een fleske Maccallan.

2. Charles Burns: Johnny 23

3 . Een fleske wijn.

4. Cool water, dat ruikt mijn H. graag.

5. Een verrassing...

Marc.

Een speech gehouden door Charlie Chaplin op zijn 70ste verjaardag

2010-12-13T11:16:00.002+01:00

Toen ik echt van mijzelf begon te houden erkende ik dat emotionele pijn en leed waarschuwingen waren om niet tegen mijn eigen waarheid in te leven.
Vandaag weet ik – dat is wat men “AUTHENTIEK ZIJN” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden begreep ik hoe kwetsend het voor een ander kan zijn als ik mijn wensen opdring, terwijl ik weet dat de tijd nog niet rijp is – ook al was ik zelf deze persoon.
Vandaag weet ik – dit is wat men “RESPECT” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt te verlangen naar een ander leven en kon ik zien, dat alles om me heen een oproep tot groei was.
Vandaag weet ik – dit is wat men “RIJPHEID” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden begreep ik, dat ik altijd en bij elke gelegenheid op de goede plek ben en dat alles wat er gebeurt goed is. Vanaf dat moment had ik rust.
Vandaag weet ik – dit is wat men “ZELFVERTROUWEN” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt om mijn vrije tijd te stelen, ben ik er mee gestopt grote projecten voor de toekomst te ontwerpen. Tegenwoordig doe ik alleen dingen waar ik plezier en vreugde uit schep, dingen waar ik van houd en die mijn hart raken, op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo.
Vandaag weet ik – dit is wat men “EENVOUD” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden ben ik er mee gestopt altijd gelijk te willen hebben, op deze wijze heb ik minder vaak ongelijk.
Vandaag weet ik – dit is wat men “BESCHEIDENHEID” noemt

Toen ik echt van mijzelf begon te houden heb ik me vrij gemaakt van alles wat niet gezond voor me was – voeding, mensen, dingen, situaties en van alles wat mij steeds weer naar beneden trok, weg van mezelf. In het begin noemde ik dit “gezond egoïsme”, maar..
Vandaag weet ik – dit is wat men “EIGENLIEFDE” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden heb ik geweigerd om in het verleden te leven en me zorgen te maken om de toekomst. Nu leef ik op het moment waar de dingen gebeuren en op deze wijze leef ik elke dag.
Vandaag weet ik – dit is wat men “TEVREDENHEID” noemt.

Toen ik echt van mijzelf begon te houden erkende ik dat mijn manier van denken mij ziek kan maken. Toen ik de kracht van mijn hart inschakelde kreeg mijn verstand een belangrijke partner.
Vandaag weet ik – dit is wat men “WIJSHEID” noemt.

Wij hoeven niet bang te zijn voor conflicten en problemen met onszelf en met anderen, want soms botsen zelfs de sterren op elkaar en er ontstaan nieuwe werelden.
Vandaag weet ik: DIT IS HET LEVEN !

Het lijstje van Luka

2010-12-11T17:54:00.003+01:00

1. Een doosje parels om kettingen van te maken.

2. oorbellen

DE PYAMA IS ER DUS UIT, die kreeg ik al.

Cadeautjestijd

2010-12-07T13:45:00.001+01:00

Allez: 't is weer tijd om onze lijstjes weer op de blog te zetten.

Wie durft?

Tram

2010-10-28T10:34:00.003+01:00

Hierbij een foto van de voormalige tramlijn 5 die van uit de Bibliotheekstraat naar de Vlasmarkt reed (tot 1 juni 1965). Het hoekhuis is in de verte te onderscheiden, zij het gedeeltelijk verscholen achter een verkeersbord...

Ha ja?

2010-10-27T17:19:00.001+01:00

Het huis

2010-10-19T10:46:00.004+01:00

We staan vermeld op de site van De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
We dat is: het huis Belfortstraat 24. Bekijk hier de pagina. Op de foto: de shop is open, de auto staat voor de deur.
De architect Charles Van Rijsselberghe was gene gewone, hier zie je zijn realisaties die op de site geïnventariseerd staan.

De Man zonder Eigenschappen

2010-10-04T16:02:00.000+01:00

Zaterdagavond in de Vooruit: Guy Cassiers en Toneelhuis brachten "De Man zonder Eigenschappen". Het boek Robert Musil leest als een berg die je af en toe vruchteloos beklimt. Je keert weer terug omdat de weg te steil is, maar je herbegint steeds weer opnieuw met nieuwe moed en schreeuwt het uit op de top omdat je het gehaald hebt. Het is één van de strafste boeken die ik ooit las. DMZE is de visionaire beschrijving van een tijdsgewricht en het zogenaamde einde der Grote Ideologieën. De overgang van de Romantiek naar de Moderne Tijd. De Romantiek die met zijn nationalisme, teruggrijpen naar oudere waarden onherroepelijk zal leiden naar de Grote Oorlogen en de Moderniteit die niet de macht heeft deze ontwikkelingen een halt toe te roepen. De geschiedenis gaat zijn gang en individuen hebben hier geen vat op.

Allerlei zeer actuele dingen komen in het boek, dat geschreven werd vanaf 1921, aan bod:

Kritiek op populaire cultuur: met zijn uitwijdingen rond de "feuilleton-cultuur" zou Musil het even goed kunnen hebben over soaps of over allerlei tijdverdrijf op internet.

De "voorspelling" van het postmodernisme: de teloorgang van de grote ideologieën en de opkomst van het individu in de kunst leidden op het eind van de twintigste eeuw naar een postmoderne cultuur waarin geen waarden meer zijn dan die het ik nodig acht en met als ultieme consequentie het ontkennen van enige realiteit buiten de Tekst. (De hoofdpersoon zegt: "Wij zijn wat we lezen.")

De voorstelling is lang en vermoeiend. Een theaterzaal is hiervoor geen ideale locatie. Ik wil mijn lange benen kunnen strekken en koffie kunnen drinken terwijl ik geniet. Ik wil op de pauzeknop kunnen drukken als ik naar het toilet ga (onze papa heeft WEL al van de pauzeknop gehoord). Dit alles kan niet in de theaterzaal, die nochtans mooi is. De Vooruit is één van de mooiste gebouwen van Gent, vanbinnen en vanbuiten. In de pauze kijk ik alsmaar omhoog naar de schitterende gangen en vloeren.

Maar het stuk is dus net als het boek, een berg. Na afloop kan ik alleen maar zeggen: overweldigend. Tom Dewispelaere is de ideale Man zonder Eigenschappen Ulrich, de mens in al zijn banaliteit. Bloot en kwetsbaar als een Giacometti-beeldje.

Ik kijk toch al uit naar deel twee en drie van het stuk, als mijn H nog meewil.

Désirée

2010-07-31T08:51:00.006+01:00

Tijdens onze trip naar Noorwegen kwam één naam elke dag wel eens ter sprake: Desirée...

"Desirée" van Annemarie Selenko, is het boek dat mijn teergeliefde wel duzend keer gelezen heeft. Ze kent het, denk ik, glad van buiten en nu in Noorwegen waren er vele gelegenheden om er uit te vertellen.

Het boek is het geromantiseerde verhaal van Bernhardine Eugénie Désirée Clary. Ze was ooit de verloofde van Napoleon Bonaparte en trouwde uiteindelijk met Jean-Baptiste Bernadotte, een vriend van Napoleon, die later gevraagd werd om koning van Zweden te worden. Noorwegen werd pas in 1905 onafhankelijk. Désirée is, koningin van zweden zijnde, de over...grootmoeder van de schone Astrid, de populaire gemalin van Leopold III.

Foto's Noorwegen

2010-07-29T19:18:00.003+01:00

Hier de foto's van onze trip naar Noorwegen.

Foto's van het feest op 27-6-2010

2010-06-27T21:31:00.003+01:00

Foto's van de Gouden Bruiloft van ons moeder en vader kan je hier bekijken.

speech op het feest 27-6-2010

2010-06-22T14:34:00.009+01:00

Ann Christy zingt:

Men zegt van liefde dat ze zacht is
Als een lief en teder woord

Liefde is een talent. Net als tekenen. Je kan het of je kan het niet. En die van ons kunnen het! Kijk: 50 jaar is niet niks...Er wordt gefluisterd: ze hielden het zo lang vol met elkaar omdat ze niet beter konden krijgen, maar dat zijn grove leugens.

Nu zijn er altijd mensen die zeggen iedereen kan tekenen. Dat ze het dan maar eens tonen zeg ik.

Liefde is toewijding. Omgaan met je talent voor liefde, net als duurlopen. Niet iedereen is het gegeven een marathon te lopen. Daar moet je voor trainen. Niet dat ons vader bijvoorbeeld veel getraind heeft. Ik denk zelfs dat ons moeder de allereerste was. Maar ons moeder heeft WEL getraind, als je al haar verhalen mag geloven. Ze leerde dansen van haar pa PAKE, zo ging dat in die tijd, en bezocht de bals en kermisfeesten van het dorp. Zedig, dat wel, maar ze heeft gefeest en genoten. Het enige probleem was dat er soms toch mannen te kort bij kwamen tijdens het dansen en dan kon je hun engelse sleutel voelen die ze vreemd genoeg nog steeds op zak hadden. Nee, ons moeder kwam beslagen op het ijs toen ze ons vader tegenkwam.

50 jaar huwelijk is 50 jaar toewijding. Als ik zie hoe onze vader omging met ons ma in de periode dat ze in het ziekenhuis lag door de problemen met haar knieprothese. Dat is zuivere toewijding.

Als ik aan toewijding denk denk ik ook aan aan jezelf werken: een fijn recept voor een geslaagde relatie en leven is het volgende gebod :"Gij zult iets te doen hebben!" of anders gezegd "Wees ergens goed in". Het is gemakkelijk respect te hebben voor iemand als die ergens goed in is. Ons moeder is bijvoorbeeld achteraf beschouwd echt wel onze eigenste Jamie Oliver. Zij leerde het koken samen met haar Frans bij haar werkgever in Brussel. De familie van een begoed Industriëel waar de wereld voor haar openging. Als je er in opgroeit heeft dat niets te betekenen maar eens je aan het vergelijken gaat en eens kunt kijken wat overal elders de pot schaft dan weet je het wel. Wij hebben mij daar toch even het geluk gehad zo een lekkere kokkin in huis te hebben gehad.

Over ons vader zijn talenten hoeven we niet uit te wijden. Iedereen weet dat hij in hart en nieren een kunstenaar is. Die kunstenaar kende een tweede jeugd na zijn pensioen toen hij weer actief zijn talenten ging bijschaven door te pottenbakken, te aquarellen en te etsen...Maar kunstenaar is hij pas echt in zijn ziel. Ik ken niemand die zo een schone ziel heeft als hij. Hij veroordeelt niet, hij laat met zachtheid begaan en ziet dat het goed is...

Liefde is teamwork. Je doet het samen. Hoe dan ook samen, want liefde alleen is eigenliefde. Op je eentje zal er geen enkel spermacelletje een eicelletje tegenkomen om de mooie cyclus van het leven aan te gang te houden. Het zaad is niet op de rotsen gevallen weet je nog wel? We zitten samen in de boot. Dan kun je dus maar beter iets doen om die boot zo goed mogelijk vooruit te helpen. Maar denk er aan: er moet altijd een leider zijn: Men are the head of the family, women are the neck. Wherever the neck turns, the head follows...

Liefde is weggeven. Je geeft maar en je geeft maar. Je hele hebben en houden. Handenvol geld, energie en aandacht. Elk kind kost een huis zegt men wel eens. Die ouders van ons zullen ons qua goederen niet veel nalaten maar kijk eens wat voor moois ze achterlaten. Onszelf. Ze hadden ONS. Een kind is niet alleen een huis het is een huis dat zichzelf verbouwt en vernieuwt. En daarna zelf aan het geven kan beginnen. Liefde is dus geven en niet nemen zoals in het volgende verhaal: Ons moeder vertelde ons van een voorval op haar trouwfeest. Het was toen nog de gewoonte de tafels te voorzien van een voorraadje rookwaren. Toen zowat iedereen naar huis was deed grootmoeder alle tafels aan om de overschotten in haar tas te gooien en mee naar huis te nemen, terwijl ze toch betaald waren door ons ma en pa. We make a living by what we get, we make a life by what we give...

Nee, dan ons moeder: Zo kwam er vroeger regelmatig een nogal rafelige, zielige vertegenwoordiger langs van één of andere verffirma. Die kwam altijd overdag, terwijl hij wist dat pa dan niet thuis was. En dan kreeg hij soep met een broodje van ons ma precies zoals ze dat ook met een verloren gelopen kat zou doen.

Liefde is lachen. Met elkaar en om elkaar. We hebben wat afgelachen met z'n allen. Ons moeder nam meer dan eens het voortouw in scherts en onzedige grapjes. Tot onze vader er een rode nek van kreeg. Ons moeder gebruikte woorden waar zelfs Kabouter Wesley zou van blozen.

Als teken van liefde en genegenheid vond onze pa regelmatig tekeningen tussen zijn boterhammetjes met daarop blote ventjes met grote plassende piemels. Nog een geluk dat onze pa geen collega's had.

Ze schepte er bijvoorbeeld ook een sardonisch genoegen in haar vals gebit uit te doen en op het onverwacht breed naar onze pa te glimlachen aan tafel. Hij zag daar dus absoluut niet de humor van in...Wij wel!

Ook haar versie van "Strangers in the night" zal mij altijd bij blijven. Dit werd door haar vrij vertaald gezongen als "stronten in de nacht"...

Maar wij deden niet onder voor haar hoor. Zeker Hans en ik niet. Op een avond toen iedereen al naar boven was zetten we eens de hoofdschakelaar van de stroom af. Pa kwam met zijn kaarsje naar beneden in zijn pijama en zette de stroom weer aan. Grote verrassing: Hans en ik hadden ondertussen alle lichten aangedaan en alle radio's op het hoogste volume gezet. Feestje!

Liefde is praten. Com-mu-ni-ce-ren... Dat is iets wat we bij ons thuis nooit hebben afgeleerd. Er werd altijd gepraat. Zelden over koetjes en kalfjes. Des te meer over de wereld, de sterren en planeten, molecules, sterfelijkheid en menselijke onzekerheden...Op het moment dat ik als puber mijn ongeloof belijdde en niet meer ter kerke wilde gaan zorgde dat voor een zeldzaam moment van oplopend conflict maar er kwam discussie van. Openlijke discussie over de zin en de onzin van geloof en kerkelijkheid...

Ik wil eindigen met een platitude. Men zegt wel eens dat het tegengestelde van liefde, haat is, maar iedereen weet dat het eigenlijk onverschilligheid is. Dat is de hel. Als de liefde de hemel is, dan is de hel onverschilligheid. Een mentaliteit van het maakt allemaal niet uit. Op het moment dat het niet meer uitmaakt of je iets goed doet of iets slechts houdt het leven op. Ik wil maar zeggen. Al wat ons menselijk maakt is niet ons verstand, maar ons vermogen om lief te hebben. Het is de liefde die de kiem is van de moraal, het goede en het kwade. Daarzonder is het leven een hel. En nu komt het pas: de liefde zit ons in de genen net zoals het vermogen een taal te leren ook bij ons erfelijk materiaal hoort. Maar het is wel je opvoeding die je op de juiste manier leert liefhebben. Op een respectvolle, aandachtige manier liefhebben. Dat hebben jullie ons hebben voorgedaan, dat is het wat ik van jullie heb geleerd, daarvoor wil ik jullie danken.

Rodin of Claudel

2010-06-21T16:41:00.001+01:00

Op de tentoonstelling van Gustave Van de Woestijne die ik samen met mijn oude vriend Claude bezocht hadden we een kort gesprek over het niveau van het werk van Camille Claudel vergeleken met dat van Rodin.
Claude was naar Gent gekomen speciaal voor het concert van ons koor: "Adieu my Native Shore" rond de Engelse Romantiek. Hij bezoekt mij wel regelmatig eens in de winkel als hij voor het werk in Gent moet zijn. Dus vervreemden zit er niet in. Claude is een trouwe vriend die, hoe ver hij ook woont, geen kans onbenut laat om de banden aan te halen. Het is trouwens hij die in het verleden meer dan één keer het initiatief nam om met de oud-studenten van het Horama eens samen te komen voor een etentje.
Dus kwam hij nu voor het concert naar Gent. Vermits we al langer het plan hadden om samen eens een tentoonstelling te doen kozen we voor die van Gustave Van de Woestijne, die op haar laatste benen liep.
Na het bezoek van de tentoonstelling liepen we nog even rond in de rest van het museum en kwamen zo de kop van Pierre de Wissant tegen van Rodin, die zich achterin het museum bevind, in de ronde galerij. Claude had eens een overzicht gezien van Camille Claudel, en zei dat hij haar werk eigenlijk beter vond dan dat van Rodin. Voilà. Deze discussie had in nog al eens gehad. Vlak na de film over Camille Claudel uit 1988 waren er zo ook wel wat mensen die dat vonden. Ik kan daar dus niet inkomen he... Ik vind dus het volgende: je moet persoonlijke ressentimenten en feiten over het leven van een kunstenaar los zien van wat hij maakt. DAT is het wat blijft, dat is het enige wat telt, zijn materieel voelbare maaksels. Rodin was waarschijnlijk een rotte scheefpoeper in relatie tot Claudel, maar dat weerhield hem er niet van tijdens en na zijn leven een moderne Michelangelo te zijn, een reus die de beeldhouwkunst voorgoed veranderde en haar tot de zijne maakte. Het is net zoals met Picasso, die had daar trouwens ook een duidelijke mening over. De kunstenaar is een vernietiger, hij maakt het onderwerp dat hij uitbeeldt kapot. Als hij een naakte vrouw schildert dan zal hij het onderwerp op een respectloze manier minimaliseren en haar bestaan ontkennen. Met bestaan bedoel ik dus existentie, gevoeligheden, vlees, echt menselijk leven. Het kunstwerk gaat daar aan voorbij. Het is een constructie die over de kunstenaar gaat, ZIJN inzichten, technische vonsten, kennis en kunde...
Vrouwen die met dergelijke monsters in aanraking kwamen hebben dat tot hun schade en schande kunnen vaststellen. Maar deze vaststelling maakt niet dat ze dan ook grote kunstenaars worden.

Jef Ogiers

2010-03-27T21:39:00.002+01:00

Jef Ogiers

2010-03-26T18:31:00.003+01:00

Joris:
"Onze Jef, twee jaar ouder dan ik zelf, was tijdens onze jeugd een eerste deugniet en ook dikwijls de pechvogel. Als er iets mispeuterd was was hij natuurlijk verdachte nummer één. Ik zelf heb daar nooit van geprofiteerd.

Op een mooie zomerdag, kwam hij aandraven met een pakje sigaretten Groene St Michel. Ik weet nog altijd niet hoe hij er aan gekomen is. We hadden toen nog geen zakgeld. En niemand was roker thuis.

Hij lokte me mee naar onze geliefde plek aan de Wingerbeek in Winge. Achter struikgewas konden we ongemerkt er lustig op los roken.

De gevolgen echter waren desastreus. Met een maag die protesteerde en geweldig tekeer ging en met een gezichtje dat vaalgeel kleurde van de misselijkheid dropen we al waggelend huiswaarts. Maar het meest erge moest nog komen. Ons ma, niet van gisteren, wist al gauw waar het schoentje neep. Blijkbaar waren we vergeten dat tabaksgeur ook in de kleren kruipt en ook je vingers bruin kleurde.

Ik hoor haar nog zeggen: ”wacht stouterikken, dit zeg ik aan pa.”. Ze zei dit nogaleens, maar ze deed het nooit. Maar ze deden wel hun effect die woorden en ze waren voldoende om het in je broek te doen van schrik als de naam van pa maar weerklonk.

Na ons gefouilleerd te hebben kwamen uit de zakken verwrongen rookstokjes tussen uitgedroogde tabak, knikkers een eikel en stof en veel zand of wat zit er nog allemaal in zo’n broekzakken...naarboven. Kortom, de bewijzen waren er. Als straf moesten we natuurlijk op ons knieen in de hoek en zweren nooit of nooit meer met dit soort praktijken te herbeginnen...

Zo groeiden we samen op, we deden samen onze plechtige communie, we werden samen misdienaar. Er is eens iets geweest met een fles miswijn. En de koster, in de sacristie de baas, ontdekte het geslurp aan de fles. Maar ja, ’t is waar ook, ik had beloofd de dader niet aan te wijzen en niet klikken.

In de gemeenteschool in Winge. Werden in oorlogstijd vitamienen aan de schoolgaande jeugd uitgereikt. Grote blikken dozen met de ronde pastillen, want zo zagen die rozekleurige vitamienen eruit, werden door een aangeduide leerling naar naburige klaslokalen gebracht. Tot een onbekende hand de doos indook en die hand welgevuld met pastilles in een broekzakje verdween. “ Oh ramp, Vitamienen tekort voor de volgende klas. “ Er moest een schuldige gevonden worden”. Met de vraag; “WIE HEEFT DE VITAMIENEN NAAR DIE KLAS GEDRAGEN? “ Het antwoord kwam er, maar ik had toch beloofd niet te klikken.

Knapen worden groter. En ik groeide sneller dan mijn broer. Dus,oorlogstijd betekent, niets verloren laten gaan. En de kleineren moesten de kleren van groteren verder verslijten.

Van mijn twaalfde had een enorme scheut gekregen. En ik werd dus groter dan Jef.

Die klederen verder afdragen zinde hem niet en meermaals was hierom groot dispuut en geween en geknars der tanden.

Jef was ook overal een graag geziene figuur. Zijn lijden weglachend, af en toe een kwinkslag en al eens een straffe mop: waren zijn handelsmerk en maakten van hem een gezellig iemand; Zijn kinderen en kleinkinderen waren zijn God. Hijhad er steeds de mond van vol.

Beste Jef, op 19 maart vierde men St- Jozef Uw patroonheilige. En patroon van een zachte dood. U bent zacht en in vrede mogen inslapen. "

George Dyson

2010-01-27T14:18:00.003+01:00

We studeren met de KGOV "Four songs for sailors" in van George Dyson. Dat is een romantische componist uit Engeland, die mij tot nu toe totaal onbekend was. De eerste kennismaking is positief, het zijn vrij eenvoudige stukjes met thema's eigen aan de romantiek: de natuur, het leven van de matroos, de volledig fictieve projecties van de Romantische Ziel op de Theems en de Gewone Man. Deze verering van de natuur is typisch voor de artistieke stroming die aangeduid wordt met "Romantiek" en die natuurlijk niet te verwarren is met de huidige betekenis van dat woord. De muzikant, of kunstenaar in het algemeen, staat niet meer in dienst van een Koning of een God en dat zie je aan de thema's die mee evolueren met kennis van wetenschap en de ideeën uit de Verlichting. In se is de Romantiek zelfs een afkering van de Rede door toenmalige kunstenaars wat zichtbaar is in de meer subjectieve benadering van thema's. In de muziek zie je componisten als Wagner en Mahler die deze stroming in zijn eindpunt gestalte geven. In de filosofie komen we in deze periode Nietzsche, Schopenhauer, Rousseau tegen. In de wereldpolitiek leidt de Romantiek naar anti-semitisme, nationalisme, individualisme (zie ook Willem Kloos: "allerindividueelste espressie van de allerindividueelste emotie), overdreven verheerlijking van het verleden en twee Wereldbranden.
George Dyson heeft geleefd tot in 1964 en ik ondekte dat hij een bekende zoon heeft die nog steeds leeft nl. Freeman Dyson, een vermaard fysicus die een paar keer optrad als spreker in de legendarische televisiereeksen die Wim Kayzer in de jaren 80 en 90 voor de VPRO maakte. Dat is toch een wonderlijke link naar het heden. Het betreft "Een schitterend ongeluk" uit 1993 en "Van de Schoonheid en de troost" uit 2000. De heer Kayzer maakte wonderlijke, intrigerende stukken die de beste benadering zijn van lezen op het kleine scherm, waarbij hij als een nederige Socrates zijn gesprekspartners de pieren uit de neus vroeg. In se was het saaie televisie; een hoofd dat praat tegen een donkere achtergrond, meer gebeurde er niet in. Maar wat die hoofden allemaal vertelden, dat was niet mis. Zo was er Oliver Sachs, de neuropsychiater, die ook deel uitmaakte van het panel in "Een schitterend ongeluk". Hij is schrijver van boeken als "De man die zijn vrouw voor een hoed hield" en het met De Niro en Robin Williams verfilmde "Awakenings"(vertaald als "ontwaken in verbijstering"). Het eerste boek vertelt op een grandioze, erudiete maar altijd menselijke manier over psychische afwijkingen die Sachs in zijn praktijk van neurypsychiater tegenkomt. Freeman Dyson vertelt in de reeks over zijn deelname als wetenschapper aan Bomber Command, een project in WOII dat tot doel had Duitsland via bombardementen vanuit het VK de destabiliseren en zo het einde van de oorlog te bespoedigen.
Maar we wijken af: George Dyson !
Dyson behoort in Engeland tot het nationaal erfgoed. Hij componeerde ongeveer 50 werken die deel uitmaken van de liturgie van de Church of England, waaronder twee volledige cantica voor 's morgens en 's avonds, alsmede een opmaak voor de avonddienst in Cminor voor hoge jongensstem. Avonddiensten blijven erg populair in de Engelse kerken en kathedralen en ze maken deel uit van het gekende koorrepertorium. Zijn composities werden soms omschreven als ambachtelijk, soms met diep gevoel maar nooit toekomstgericht qua idioom.
Sprekend voor zijn populariteit tijdens zijn leven is de toekenning van de titel van Ridder in 1941.

Haiti

2010-01-23T10:31:00.002+01:00

De ambassadeur van Haiti in Belgie kwam op de uitzending 12/12 vertellen dat het niet waar is dat de Amerikanen de boel overnamen na de aardbeving en dat dus de regering de touwtjes stevig in handen heeft. Staalhard liegen heet zoiets, nota bene op een benefietshow om zijn land te steunen die meer dan 10 miljoen euro opbracht. Lees maar eens hoe goed de Haitiaanse regering te touwtjes in handen had VOOR de aardbeving.

VEEL te goed

2010-01-23T10:28:00.000+01:00

Onze kinderen hebben het goed, wat zeg ik? VEEL te goed. Lees maar onderstaand bericht en huiver.

Een vrouw uit Georgia heeft haar zoon gedwongen om zijn troetelhamster dood te slaan omdat de knaap naar huis was gekomen met een slecht rapport. De twaalfjarige jongen moest woensdag het diertje afmaken met een hamer. Dat meldt The Atlanta Journal-Constitution.Gisteren vertelde de jongen over de gruwelijke straf aan zijn leraar. Die lichtte de politie en de kinderbescherming in. De moeder, de 38-jarige Lynn Middlebrooks Geter, werd vandaag gearresteerd. Ze wordt beschuldigd van dieren- en kindermishandeling.

Cleo in potlood door onze pa.

2010-01-13T11:34:00.001+01:00

Memories, aflevering 18

2010-01-13T10:52:00.002+01:00

Onze pa vertrouwt de blog het volgende toe:

" En wie ben ik?"

Ik heb me altijd heel moeilijk kunnen aanpassen aan b.v; een nieuwe school, na de verhuis geintegreerd geraken in een nieuwe maatschappij, vrienden maken, In een groep mensen voelde ik mij nooit op mijn gemak.
Ik had ook complexen. Ik had zo een gevoel dat ik een te grote gestalte had, en dat iedereen me daardoor aankeek. Ik kreeg ook vaak zoiets zoals "hé lange" naar het hoofd geslingerd. En toen ik voor het eerst met een brilletje op de neus op het toneel kwam werd ik er aardig mee voor de gek gehouden. Het brilletje werd zelfs eens van mijn neus getrokken en weg geslingerd!!!
Pesterijen op school zullen wel altijd bestaan hebben en vroeger nog frequenter. Maar daarover niet gezeurd...
Legerdienst is misschien overbodig, maar toch is het voor sommige individuen een noodzakzelijk kwaad. Discipline wordt er aangekweekt, zelfstandigheid ook.
Stilaan krijg je toch contacten. En de eersten blijven gewoonlijk tot aan het afzwaaien. Je kiest voor je gelijke.
Het leven gaat zijn gang. Je wringt je in alle bochten. Soms grillige. Een val kan pijn doen. Maar je krabbelt weer recht. En je begint een nieuwe start. En je wordt er sterker van.
Ook een relatie verandert je leven. Het krikt je vertrouwen op. Je ondergaat een metamorphose. Het gras wordt groener en de lucht wordt helderder. Je ziet alles door een andere bril. Voor het eerst maak je planning en je bouwt aan je toekomst. Ieder op “zijn” niveau. Je zoekt wat waar je goed in bent en wat je denkt meester te kunnen. Zo kom je soms in een wereldje terecht waaraan je eertijds nooit aan dacht. Je werkt je op ,je volgt bijlessen waar je zin in hebt. Soms om je te vervolmaken in je vak anders ook om bij te schaven waar je talent voor hebt. Tijd is geld, je verprutst hem niet, en het is nooit te laat om bij te leren.
Hetgeen me heel gelukkig maakte was de geboorte van een kind. Nieuw leven zien ontstaan is ontroerend. Het maakte me blij.
Kinderen krijgen kinderen en je ziet dat het goed is.
Een leven moeten weggeven maakt je verdrietig. Het knaagt aan je en geraakt het moeilijk kwijt.
Het leven is als een medaille, de ene zijde is nooit zo mooi als d’ andere.

"Het leven stoot je om en helpt je op,
Als een horzel steekt het je,
En het streelt je als je geliefde,

Het versiert je huis,
Met de guirlandes van het voorjaar,
En het doet je vluchten voor de kou,

Het jaagt je angst aan,
In het holst van de nacht
En zegent je met
De heldere genade van het morgenlicht,

Het vult je hart tot aan de rand,
Met blijdschap,
En doet je schreien als een kind,

Het rumoert in je
Met haar zinnelijke bombardon,
En het fluistert je een schietgebedje in,
Als je aan’t sterven bent,

O wonder
Dat ik onnozele
Dit grandioze leven,leven mag..
Toon Hermans"

Soms stel je je vragen over je aanpak tijdens je leven.
Zou ik het toch nog doen zoals in het verleden? Of zou ik dit of dat, of zus of zo doen?
Vragen die geen steek laten. De omstandigheden waren misschien anders en of de mogelijkheden verschillend.. Als je maar voldaan bent en ziet dat het goed was.

Pa.

De fiere meter: Briek is geboren!

2009-12-11T18:46:00.002+01:00

Eliot Jongleert !!!

2009-12-01T20:14:00.002+01:00

2009-11-26T12:05:00.000+01:00

Repetitie KGOV

2009-11-23T12:19:00.000+01:00

Scouts zomerkamp 2009

2009-09-15T19:43:00.004+01:00

Nonkel Paul

2009-08-25T18:13:00.003+01:00

Onze pa stuurt het volgende door:
"Herinneringen aan broer Paul.
Als knaap was Pol een stille jongen, ietwat schuchter en introvert.
Na de gemeenteschool van St-Joris –Winge werd hij leerling aan het Koninklijk Atheneum te Leuven.
Een foute keuze bleek achteraf. Hij werd het volgende schooljaar overgeplaatst naar de S P A S
Een technische school in Leuven. Hij behaalde er het diploma van paswerker-draaier.
Ondertussen nam W O 2 een einde en maar goed ook. De ouderdom van 18 jaar bereikt en Paul
zou werkplichtig worden voor de Duitse bezetter. Door nakende bevrijding ontsnapte Paul op
het nippertje hieraan. Met een diploma in de hand kon hij dus ergens beginnen werken als
metaalarbeider, doch daar had hij geen zin naar. Liever een carriére in het Belgisch leger. Na
aanwerving en oproeping werd hij naar Ierland gestuurd voor een zesmaandenlange opleiding tussen de noordierse schapen. Achteraf zwoer hij bij hoog en laag nooit nog schapenvlees te eten. Alle dagen schapenragout werd hem toch iets teveel en dit kwam dus nooit meer op zijn
menu’s.
Na Ierland kwam ie dus terecht in een eenheid in Duitsland. Respectievelijke eenheden waren
Aarlen, Turnhout, Antwerpen, en ten laatste Heverlee. Van daaruit volgde zijn op ruststelling.
Hiertussenin, voor zijn uitwijken naar Duitsland waren wij door de pensionnering van vader
Emile verhuisd van St-Joris-Winge naar Overlaar, toen nog een gehucht van Hoegaarden.
Het was daar dat Pol de liefde ontdekte. Hélène Veulemans was de persoon met wie hij liefde
en leed wou delen. Ze trouwden en trokken in bij Hélène wiens vader daar ook nog woonachtig
was..
Van de buren aldaar kreeg Paul algauw de sympathie mee:
Steeds vriendelijk, beleefd, altijd bereidwillig en zich ten dienste stellen van de parochie was
zijn leuze.
Paul en Hélène hielden veel van reizen. Genieten van kunst en natuur. Jammer voor hen dat ze kinderloos bleven. Na het overlijden van Heléne raakte hij toch wat vereenzaamd. Kwam daar nog een hartoperatie bij en valpartijen waren oorzaak van immobiliteit, na een schouderbreuk zag hij zich genoodzaakt een onderkomen te zoeken in een rusthuis.
Het Neerhof te Brakel werd zijn nieuwe thuis. Ook daar genoot hij respect van eenieder. Hij had een goede band met een naaste buurvrouw Denise. Ik kreeg van haar onlangs een kaartje als erkenning aan Paul. Ze schreef het volgende: "Aan de familie Ogiers Joris en Lucie. Hartelijke dank voor het toegezonden laatste afscheid van Paul (Ik had haar een kaartje met foto van Paul als dankbetuiging opgestuurd). Hij was werkelijk een persoon uit de duizend, en voor mij een lieve vriend, getekend, Denise, uit het « Neerhof »te Brakel –Elst.
Ons recentste bezoek dateerde een paar weken voor zijn overlijden. 5 juli laatstleden. Tussen een paar flinke potten Hoegaarden sleten we nog een paar fijne uurtjes, bij goei weder in de tuin van het rusthuis. We hadden nooit het idee dat het ons laatste ontmoeting ging worden. Paul ontviel ons heel onverwacht. Rust in vrede Paul."

Sabam

2009-08-23T05:19:00.002+01:00

Een stukje over Sabam, over de concentratie van macht en geld en het misbruik ervan. Sabam is niet meer of niet minder: een misdaadorganisatie.

Suikerrock

2009-08-01T12:35:00.002+01:00

Karma

2009-08-01T08:51:00.004+01:00

"Karma deals with bad people, we don´t have to."
Dit staat er te lezen op het Facebook-profiel van nicht Els. Even toch dit stukje om te verduidelijken hoe erg ik dit vind.
Laat ons positief beginnen. Ik bewonder ons Els om haar dadendrang en haar non-conformisme. Ze is er door zoeken en verloren lopen in geslaagd haar persoonlijkheid op een hoger niveau te tillen om zo te ontsnappen aan een kleinburgerlijke dorpsmentaliteit.
Het bovenvermeld citaatje komt, denk ik, dan ook niet van haarzelf maar van een facebook-vriend en het biedt een verklaring voor de persoonljke twist met iemand die haar voor de voeten liep. Tot daar de "bij voorbaat mijn excuses"-afdeling.
New-agers slaan allerlei onzin uit, waaronder de zin hierboven. Hebben zij dan helemaal NIETS geleerd uit o.a. de filosofie van na Nietzsche, en de hieruit voorkomende maatschappelijke realiteit van de twintigste eeuw. Ik hoef maar één woord te zeggen: HOLOCAUST. Nürnberg rekende, evt gestuwd door het karma, niet af met alle beulen die actief waren in naam van het nationaal-socialisme. Veel van hen ontkwamen en leden na '45 een leven als huisvader in Duitsland of op vakantie in Latijns Amerika. Het uitspreken van deze zin "karma deals with bad people" is een belediging alle zinloos gevallen slachtoffers.
Ik zou mijn betoog nog kunnen spijzen met andere voorbeelden. Er hoeven immers niet altijd doden te vallen. Waar is het karma voor ceo's van banken die met waanzinnig hoge afscheidspremies de laan uitgestuurd worden na een crisis die ze mee veroorzaakten, een crisis die voor miljoenen mensen een financiële ramp was en is.
Het optreden van ene Jimmy Frey bij Villa Vantilt was trouwens zo wansmakelijk dat je toch wel een beetje actie-reactie zou mogen verwachten vanwege de heer Karma.

The Isle of Wight

2009-07-29T22:02:00.003+01:00

En nog meer...

Religions of the world

2009-07-16T09:28:00.001+01:00

Luka

2009-07-13T20:03:00.002+01:00

De laatste twee dagen doet ze weer niet anders dan tekenen, met dit als resultaat. Het is nog niet af, zei ze.

Michael, Farah...

2009-06-27T12:24:00.004+01:00

Ik zou in de grond zakken van schaamte moest mijn broer mijn dood aankondigen zoals Jermaine dat deed voor zijn broertje. "Mijn broer, Michael Jackson, the King of Pop is overleden.", zo drukte hij zich uit. Ik ben natuurlijk ook geen King of Pop, ook waar. Maar MJ is dat voor mij ook niet, hij was enkel de koning in zijn zelfgebouwde Rijk der Eenzaamheid, met zijn akelige zoektocht naar een perfect blank uiterlijk en daarbij komend de totale ontkenning van zijn eigen roots. WAT een rolmodel voor de afro-amerikanen. Ook de muziek van de man doet me weinig of niets, met zijn afwezigheid van relevante thema's. Een krampachtige leugen, de hele persoon.
Iets erger (niet veel) vind ik het overlijden van Farah Fawcett. Haar groene ogen keken mij een jaar lang aan van op de bladwijzer van mijn schoolagenda, de tijd dat "The six million dollar man" mijn rivaal en idool was. Kuise, droge verlangens uit een onschuldig tijdperk.

80 is prachtig

2009-06-23T23:20:00.005+01:00

Donderdag was het de verjaardag van ons moeder.
80.

Moeders verjaardag roept bij ons in de familie al heel ons leven donkere wolken op die het gezapige dagelijkse leven in een mum van tijd in een moeras kunnen veranderen waar je zonder professionele hulp niet uitkomt. We lopen er met zijn allen dus instinctief met een grote boog omheen. In ons collectief onbewuste is het een no-go zone die afgespannen is met zwart-gele linten en paaltjes met oranje zwaailichten er bij.

Een van de moedigen die vorige donderdag zo onbeschaamd was aan te bellen met een doosje pralines was Tante Jacqueline. Het arme mens werd zowat de straat op geschopt, met chocolaatjes en al.
Toch hadden we - op initiatief van Carine - het plannetje opgevat met zijn vieren donderdagavond present te zijn aan de nummer 84 in Wommersom. Toen Vera de afloop van Jacquelines bezoek ter ore kwam belde ze mij in de loop van de namiddag nog op: "Gaan we?"
Carine was de onverschrokkene die als eerste langsging en mij sms-te dat de coast clear was.

Het werd een heel gezellige avond.
Onze Hans moest iets vroeger dan gewoonlijk naar zijn nachtshift, waardoor we hem en zijn liefdesleven ongehinderd door de mangel konden halen. Maar meer nog was ons ma aan het woord met haar herinneringen aan verre verledens.
Zo was er het verhaal van een éénentwintigste verjaardag. Het meisje Lucie was aan het werk bij haar rijke bazen in Brussel. Ze had het getroffen bij de familie. Ze was er nooit "la bonne", maar Lucie. Ze leerde er feestelijk te koken en ze leerde Frans. Er was een diner met vele genodigden. Lucie stond in de keuken, schepte nog een tweede keer op, deed de ronde met de wijn. In de keuken kreeg ze het bezoek van één van de dames. Quel âge avez-vous, mademoiselle? was de vraag. Vingt-et-un, madame, vingt-et-un, aujourd'hui. Onder de bordje vond de mademoiselle die middag bij het afruimen een dubbele fooi. Het geld moest op, want ze moest het anders toch afgeven aan haar moeder thuis. Een mantelpakje en een bezoek aan een dure kapper. Een dag om nooit te vergeten blijkbaar...

Het werd dus een heel gezellige avond. Met feestelijke drankjes en koffie met chocolaatjes en met een moeder die voor het eerst in jaren op zo'n ontspannen manier haar verjaardag vierde.

Hans op TW-classic

2009-06-22T08:02:00.000+01:00

Tips aan "sommigen" van ons

2009-06-22T07:36:00.001+01:00

Elke dag lezen, tot gij het vanbuiten kent H.

Attituderapport

2009-06-10T03:25:00.002+01:00

Eliot: Punten die aandacht vergen bij het "attituderapport". Hij is eigenwijs, koppig. Gaat nooit een discussie uit de weg met de leerkracht. Hij babbelt te veel en is een betweter.
Laat dat nu net de eigenschappen zijn die een mens succesvol kunnen maken.
Lees de Humo er maar op na.
Dat het wel goed komt zeker, alles komt altijd goed.

Citytrip Venetië.

2009-06-04T13:01:00.007+01:00

Vrijdagmorgen 4u30 liep mijn wekker af, opgestaan om tegen 7u30 op de luchthaven van Charleroi te zijn, omdat we om 8 uur moesten inchecken, 7u45 stonden we dus al aan te schuiven voor het loket waar we moesten inchecken, toen ik mijn pas uit mijn portefeuille wou halen, bleek het, dat ik mijn pas thuis vergeten was! ik kon ni mee.... ik had een kopie van mijn pas genomen, en had mijn pas gewoon in mijn printer laten steken!!! ik had wel kunnen wenen, omdat ik ni mee kon, naar een citytrip naar Venetië, waar ik zo naar uitkeek,
Een geluk dat we nog mee konden met de vlucht van 's avonds, waar er twee plaatsen (voor mij en mijn nancke) vrij waren gekomen,

Klik hier om de foto's van ons avontuur in Venetië te bekijken,

Ogen

2009-05-27T10:40:00.003+01:00

Deze ogen trekken. Dat is erfelijk. Hans kan het, ik ook. En ook ons moeder deed dat regelmatig eens, als ze in een absurde bui was. Wij moesten daar toen altijd geweldig mee lachen, net zoals nu onze kinderen.

Memories, aflevering 17

2009-05-17T10:38:00.004+01:00

Pa:

"1972 En het vervolg van mijn Memories
Op 16 01 1972 wordt in de H . Hartkliniek te Tienen, rond ongeveer 8u30 een nieuw kindje geboren. Het kindje zal de naam VERA dragen. Onze tweede dochter was,volgens berekening, even te vroeg .
Peter werd mijn broer Jozef en meter Vera’s zus Carine die niet weinig in de wolken was;

Vera (voornaam)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De naam betekent 'Waarheid'. De naam is van oorsprong Italiaans. Ook in Rusland is deze naam gebruikelijk: het Russische woord Вера (Wera) betekent 'geloof, vertrouwen'. Vera kan ook een verkorting zijn van Veronica.
Waarom VERA ?
De keuze van een voornaam was aanvankelijk “VEERLE”.
Maar.... Ons moeder Lucie had tijdens haar verblijf in de kliniek , een droom,.
Tijdens haar slaap stond plots haar moeder aan haar bed. Ze sprak volgende woorden.”
“ Zeg Lucie, ...en ge had me zo beloofd uw kind Vera te noemen.”
Vandaar werd het VERA.
Een kindje er bij is natuurlijk een hele gebeurtenis voor broertjes en zussen . En grote zus, Carine was een heel fiere meter.

Gelukkig heb ik mijn boek ”De 20 ste eeuw,” Hoe zou het anders mogelijk zijn gebeurtenissen zowel op internationaal vlak, als wereldnieuws en andere, aan te halen in dit werk.
Ik zou mijn kleinkinderen willen motiveren om, van zodra ze het schrijven beheersen, (het is nooit te laat om er mee te straten) een agenda aan te leggen; met de dagdagelijkse gebeurtenissen en anekdotes die ze op dat moment belangrijk vinden. Belangrijk zijn ook,vind ik toch, tekeningen en schilderijtjes, hoe eenvoudg ze ook ogen. Later beleef je er genoegen aan en misschien zitten er ook kunstwerkjes tussen.
“ DOEN !”
Op internationaal vlak noteren we, in de Verenigde staten, het Watergateschandaal. Het de toenmalige president Nixon de kop. Vice-president Gerald Ford volgt hem op.
Paul Henri Spaak ,overlijdt op 31 juli op 72 jarige leeftijd.
Herinneringen uit die tijd zijn er nauwelijks. Dit vertaalt zich in weinig opzienbarende gebeurtenissen. Het leven gaat zijn gewone gang. Er moet gezorgd worden dat er eten op de plank komt. En ik heb hier veel lovende woorden voor de moeder van mijn kinderen, die steeds de handen uit de mouwen stak om her en der te gaan kuisen en het huiswerk te doen.
Na ons huwelijk was ze ten dienste van de familie Huysekom, een schoenwinkel in de buurt van mijn ouders. Ze was er een graag geziene figuur. Ze was steeds erg hulpvaardig.
Van het een komt het ander. Via Huysekom kwam ze dusdanig terecht bij Mr en Mev Logist. Beneden in de Bauduinstraat te Tienen. Ook daar was ze welkom. Het waren twee mensen op gevorderde leeftijd. En heel sympathiek.
Haar laatste werkplaats was wel de familie Brucato, eigenaars van het kasteel te Wommersom.
De heer Brucato was een heel vredelievend man en erg joviaal in de omgang. Zijn echtgenote
was afstammelinge van de familie de t’ Serclaes de Wommersom. Ze was een corpulente, bazige vrouw.
Ons moeder was er graag en voor haar hard werken werd ze mooi beloond. Mooie liedjes duren niet lang. De familie Brucato verhuisde naar de hoofdstad. Het kasteel werd verkocht.

Daar zijn we

2009-04-29T12:01:00.002+01:00

Kunst met een kwispelstaartje

2009-04-29T11:45:00.003+01:00

Onze vader doet mee aan een kunstproject genaamd Kunstmeteenkwispelstaartje.
Hij beschilderde daartoe een hondje dat je hier kunt bekijken. Ik wist trouwens niet dat onze pa een mecenas had...
Ik vind deze trouwens geweldig gevonden.

Een wezen met ballen aan zijn lijf.

2009-03-30T02:03:00.003+01:00

Gisteren, Toen we aan het werken waren, in onze Marc zijne nieuwe Franco-Belge, liep er daar één of ander raar wezen rond in de winkel, Een carnavalsgek? Een alién? Marc? Hans?
Groetjes...

St-Quintinus

2009-03-16T13:55:00.005+01:00

Pa:
"St Kwintinusbron in Wommersom.
In de St Kwintensstraat nabij nr 42 ligt de St Kwintinusbron.
Bij het onstaan van deze bron dit verhaal:
Toen St Kwintinus op zijn tocht door de getegouw even uitrustte op de plaats waar later Wommersom zou ontstaan kreeg hij grote dorst. Hij stak zijn wandelstok in de grond en zie ,daar ontsproot een bron die nooit ophield te borrelen. De bewoners heetten haar de St-Kwintinusbron. Later bouwden ze er een kapelletje. Ieder jaar heeft de bronwijding plaats
Bij de bouw van een woning werd over enkele jaren terug de kapel afgebroken en het St Kwintinusbeeld belandde bij een der buren op zolder. Tot «Retroklub» besliste St Kwintinus in ere te herstellen. Na een restauratie en schildersbeurt door mezelf krijgt hij op dezelfde plaats een nieuw kapelletje. De inhuldiging is gepland voor de maand mei."

De-wist-je-dat-Hans-dat-ook-wist-rubriek

2009-03-16T11:15:00.002+01:00

De vooruitgang van de techniek blijft maar verbazen.
Voortaan is Big Brother alom tegenwoordig, wees voorzichtig wanneer je graag ongezien wilt zijn met diegene die je vergezelt.
Hier is een foto te zien, genomen op 20 januari tijdens de "inauguratie" van Barak Obama, waar je duidelijk eenieder die aanwezig was in de massa duidelijk kunt zien.
Wijs een gedeelte aan en met het handje kan je na enige tijd focussen op een persoon.
Deze foto werd genomen met een robot camera van 1.474 megapixels wat 295 maal sterker is dan de 5 megapixels van onze camera's voor huiselijk gebruik.
één foto kan dus een miljoen personen vastleggen !!!!!

Golden Earring

2009-03-11T10:22:00.002+01:00

George Kooymans is jarig vandaag. Dat is de oprichter van Golden Earring. Ze spelen juist Radar Love op Studio Brussel.
Het enige wat ik bij deze gelegenheid te zeggen heb is het volgende: Wannes Vandevelde zaliger zei over de Franse Rock: da is gelaik Engelse muziek mor dan int fraans. Awel, hetzelfde geldt voor Golden Earring als emanatie van de Nederlandse Rock. Golden Earring is een would-be rockgroep met would-be rocksterren die would-be rockmuziek maken.

WTF

2009-03-05T18:08:00.004+01:00

Studentikoze humor op

http://www.fuckthiswebsite.com/

Stickers op zak en plak maar raak.

Klik op de this way voor het bekijken van de kiekjes. Ga eerst naar toilet of je doet het in je broek.

De-wist-je-dat-Hans-dat-ook-wist-rubriek

2009-02-23T15:37:00.002+01:00

Weetje 4: Wist je dat.... Het woord "Schaakmat " een vernederlandsing is van de Perzische woorden" shāh māt", dat de" koning zit in een hinderlaag" betekent. Het betekent niet" de koning is dood." wist je dat?....

De nieuwe Franco Belge

2009-02-20T13:35:00.004+01:00

Dit is de nieuwe Franco-Belge vanaf 1 mei.
Gert Defever, een vriend die in de bieb werkt (hij nam en bewerkte ook de bijgeleverde foto) heeft wat rondgeneusd in 'Bouwen door de Eeuwen heen - Gent-centrum'. Het gebouw is getekend door toenmalige stadsarchitect Charles Van Rysselberghe, broer van de schilder Theo.
Deze architect ontwierp ook het Museum voor Schone Kunsten in Gent. De Cirk in de Zebrastraat, de kiosk in het Citadelpark, sociale woningen vlakbij de Gamma in de Maïsstraat en ook ergens in de Brugsepoort tegen de Rooigemlaan aan, heel veel stadsschoolgebouwen, allicht ook de 2 zijvleugels van het Lousbergsgesticht.
Nu gij...

De-wist-je-dat-Hans-dat-ook-wist-rubriek

2009-02-16T14:24:00.003+01:00

Weetje 3: Wist je dat?...De naam 'Google' is een variatie op het woord 'googol', dat is uitgevonden door Milton Sirotta, een neef van de Amerikaanse wiskundige Edward Kasner. Googol is de wiskundige naam voor een 1 met 100 nullen. Een googol is een verschrikkelijk groot getal. Er zijn in het gehele universum niet genoeg sterren, stofdeeltjes en atomen om samen een googol te vormen. Dit woord wordt gebruikt om de missie aan te geven, namelijk de geweldig grote (en bijna oneindige) hoeveelheid aan informatie op het web wereldwijd toegankelijk en bruikbaar te maken.
Wit je dat?

Gauw een kastje stapelen - Gauw een dweiltje slaan

2009-02-16T12:52:00.003+01:00

Onze nieuwe living is klaar. Gelukkig was er voldoende hulp voor het stapelen van de bibliotheekkast.
Dank u, Hansje. Dank u, vader.

Caveat emptor

2009-02-12T15:08:00.005+01:00

Te lezen als je op de afbeelding klikt. In ieder geval: Let op uw sollen

De-wist-je-dat-Hans-dat-ook-wist-rubriek

2009-02-09T17:48:00.002+01:00

Weetje2:
Wist je dat...Een varken fysiek niet in staat is om naar de lucht te kijken?

Nog een blogberichtje van ons Vader

2009-02-06T23:26:00.002+01:00

Genieten van de natuur Weer of geen weer. Niets zo ontspannend als een deugddoende wandel –of fietstocht in de natuur. ’s Winters over bevroren of besneeuwde wegeltjes, frisse lucht inademend en blozende kaken, getoverd door de oostenwind die aan je haren rukt en doorheen je kleding beukt. Hoe dikwijls hebben we toch het dorp, gelegen in de kom, niet zitten bewonderen van op de negenboender. Via de “kapellekesboom”, om zo langs Walsbergen en via het kasteel de stappen terug huiswaarts te zetten. Hoe Dikwijls?

En met de fiets. Eenzaam, bij ochtendgloren, als de dauw nog over weiden en velden hing;
En de zon stilaan, met rode gloed, de dageraad aankondigd. Gekweel van de vogels in het woud. Zalig..

Ik herinner tijdens de Kerstvacantie een trip naar zee . Een wandeling op het strand . Noordenwind geselt je
aangezicht en martelt je oren maar je raakt niet voldaan..het wekt de eetlust op en je smacht naar meer; .

1970 Mijn vader komt het ontvallen van ma maar slecht te boven. Zijn winkel kan hij alleen niet verder aan. Er blijf hem maar één keuze over. Uitverkoop. Stilaan raken de artikelen van de hand gedaan.

Daarna is het uitkijken naar een andere woonst. Uiteindelijk vindt hij een huis in Groot Overlaar in de buurt van broer Paul . Een huis met tuin. Hij bewerkt de tuin. Smeedt vriendschappelijke banden met de familie Gasia in de buurt. Heeft heel goeie connectie met de kinderen Gasia. die hij soms helpt met schooltaken. Franse taal onderwijzen aan Sonia, de jongste dochter. Hetgeen hem in dank afgenomen wordt.

Niet zelden wordt hij uitgenodigd op familiebijeenkomsten van allerlei aard. Het is zowaar een tweede thuis voor pa.

Plaatsen die hij nogal eens aandeed waren o.a. Georges Knaepen en Fannie, mensen die hij door zijn naaimachienenverkoop kende. Later was Georges ook mijn verzekeraar en klant.

En de familie Lemmens-Vanhentenrijk. Jeanne Vanhentenrijk was reeds gekend van onze Wingse tijd.

’s Zondags ging ik hem soms halen omdat hij bij ons zou kunnen vertoeven . Dat vonden onze kinderen leuk.
Eerst naar het zwemdok, waar zwemmen aangeleerd werd. Moet je weten dar mijn R4 tje soms overvol kinderen zat. De drie Roosens, Dirk, An, en Ben, soms ook Eddy Bronckaerts van de overburen, wat uitzinnige tafereeltjes meebracht.

1971.Maatregelen voor veiliger verkeer.

Op 1 juli is de maxmaalsnelheid ,met inbegrip van inhaalmaneuvers,op alle twee- en driebaansverkeerswegen,tot 90 km/uur herleidt.Talrijke automobielisten verenngingen hebben zich verzet tegen deze maatregel..

Sinds 1 april moeten de voorzetels ook uitgerust zijn met veiligheidsgordels .

In 1970 eiste het verkeer 1.652 dodelijke slachtoffers en 23.845 zwaargewonden.

Op 5 september wordt Eddy Merckx voor de tweede keer wereldkampioen bij de beroepsrenners.

Groeten,

Pa.

Rare papa

2009-02-06T14:56:00.004+01:00

Ik vind zo gauw gauw geen muts dus ik draag de donkergroene baret van Luka die ik in de kast vind. Ze past me perfect.
Als ik 's avonds gedoucht heb en er zat gel in mijn haar, dan reist 's morgens mijn haar geweldig Eraserhead-gewijs ten berge, zeker nu nu ik het al heel lang te koud vind om naar de kapper te gaan.
Ik knip mijn teennagels in de zetel terwijl de televisie aan staat. Na het knippen schenk ik de knipsels aan mijn Huguette die ze gedachtenloos aanneemt waarna ZIJ met de stinkende kruimels zit.
Ik stop boterhammetjes die uit de brooddoos van de kindjes komen de dag erna gewoon bij mij in de doos. Ik vind brood van de vorige dag eten niet erg.
Luka, hoofdschuddend, "rare, rare papa".

De wist-je-dat-Hans-dat-ook-wist Rubriek

2009-02-05T18:54:00.004+01:00

NIEUW OP "STOOFVLEES MET PUREE"
De "Wist je dat Hans dat ook wist rubriek!!!"
Elke week gaat Hans hier leuke weetjes posten, weetjes over van alles en nog wat,

Weetje1:
Wist je dat? je 10 meter onder water geen winden meer kunt laten?
Tot volgende week.

De Slumste

2009-02-05T16:05:00.002+01:00

Vanavond met la famille gezellig voor tv. Eliot heeft een uitzonderingsmaatregel onderhandeld.
Wie wordt de slimste? Liefst Freek of Lieven.
Spijtig dat het (bijna) gedaan is.

Goedele

2009-02-04T10:08:00.005+01:00

Dat Goedele Liekens twee maal met een verschil van exact een maand en telkens net rond het verschijnen van haar maandblad mocht opdraven in de Slimste Mens doet mij vermoeden dat zij door voorkennis op een dienblaadje tot op de finale gebracht werd. Zoveel toeval kan mijn wellicht een beetje cynische gevoel voor wat redelijk aanneembaar is niet aan. Per slot van rekening wordt ze al 6 jaar lang gesmeekt om mee te willen doen, wat haar onderhandelingspositie zeer sterk maakt. Het is een vermoeden dat gesterkt wordt door het interview met de vrouw van Tom Lenaerts in Humo. Zij licht hierin wervingstechnieken toe die in de US of A toegepast worden om beroemdheden in een show te krijgen. Geen enkele ster is daar te strikken voor een kwis of vraaggesprek zonder op voorhand de vragen te mogen zien. Wie garandeert mij dat het hier niet dezelfde kant op gaat?
Ik ben een beetje droevig en heb hetzelfde een beetje boze gevoel dat Luka had toen ze het geloof in de Sint verloor.

Buddy Holly

2009-02-03T12:16:00.002+01:00

3 februari 1959 verongelukte Buddy Holly dus, genoeg meldingen daarover in alle media. Vanmiddag hierover een interview met Guy Mortier, pionier wat betreft het ontdekken van de rockmuziek hier in Vlaanderen. Hij noemt Buddy Holly in één adem met bijvoorbeeld Elvis Presley, die een nummer van hem gezongen heeft.
Deze morgen had ik een kort gesprekje met een (vermogende) Brit die hier in Gent een appartementje in orde brengt omdat hij en zijn vrouw nu eenmaal verliefd zijn geworden op deze mooie stad. Hij bezoekt hiervoor regelmatig onze winkel, waarbij we telkens kort praten over vanalles en nog wat. Hij is rond de zestig. Net toen hij vanmorgen in de zaak rondliep was Buddy Holly op de radio, en hij vroeg me of ik hem kende. Natuurlijk zei ik, maar ik hou toch meer van Elvis. Ho maar, zei de man, dat is mij te "country". Hij reed indertijd in een scooter rond, was dus een mod en had het voor Buddy Holly. Elvis was voor de rockers, en dus te platvloers. Hierbij legde hij dus het schisma bloot dat toen door de groep jeugdige muziekliefhebbers liep. Een schisma dat er blijkbaar een was van klasseverschil, stad tegenover platteland, studenten tegenover werkers...

Spreekwoorden

2009-01-28T12:14:00.004+01:00

Hier een afbeelding waar je alle zegswijzen die verborgen zitten in het werk Verkeerde Wereld van Pieter Breughel kunt aanklikken met de uitleg erbij. Er zitten er minstens 76 in.

Een meteoorinslag

2009-01-24T09:19:00.003+01:00

Vaak loopt of fietst er hier over de vrijdagmarkt een of ander individu met de deuren en vensters in zijn hoofd wagenwijd open waardoor zijn monologue intérieur helemaal en ongecensureerd naar buiten waait. Alle rancune, gemiste kansen en zinnen op wraak komen er uit in korte soms zelfs geschreeuwde staccato zinnen. Er wordt hierover vaak meewarig gedaan, het IS ook echt grappig als je hiervan getuige bent. Net zoals de gek die regelmatig inbreekt in een winkel en zich telkens vergrijpt aan steeds hetzelfde type opblaaspop.
Het drama in Dendermonde is niet grappig. Toch is het dezelfde waanzin die hier toeslaat, de meer dodelijke variant ervan, die toeslaat als een inslaande meteoor. Een noodlot waartegen geen pleister maar ook geen troost bestaat.

Obama gaat aan het werk

2009-01-22T17:45:00.004+01:00

Een hele serie foto's rond de inauguratie.

Tussen kunst en commerce

2009-01-22T09:36:00.005+01:00

Eentje om over na te denken, uiteindelijk worstelen we allen met de vraag of ons leven waarachtig is:

Een paar vraagjes:

Waar bevind ik (of jij) me (je) in mijn (jouw) leven op dit moment en is er evolutie?

Kan depressie poëtisch zijn?

Is de enige optie weg van de depressie, innovatie of is er ook Zen?

What about Jotie 't Hooft? What about Wim Delvoye?

Lachen met Chinezen

2009-01-20T09:58:00.004+01:00

Het had recht uit Smack the Pony kunnen komen, maar dan echt gebeurd.
Telefoontje van een prospecterende Chinees:
C.: "Good morning sil, i wanted to call you concelning some impoltent matter fol the glowth of your business!"
Ik: Sorry, i don't quite understand...
C.: Do you speak English sil?
Ik: No, not a word.
C.: Is there a managel in youl company that does sil?
Ik: No i am the owner of the company, and i don't speak English... at all...
C.: ...
Ik: Bye!

Mia Doornaert

2009-01-17T12:29:00.009+01:00

Ook al spreekt zij net zoals Kristien Hemmerechts met een licht ergerlijk Noord Nederlands accent (maar zij is dan ook een barones nietwaar); toch stelt Mia Doornaert pertinente vragen. Zoals bijvoorbeeld over de betogingen tegen het Israëlisch geweld in Gaza. Ieder redelijk mens is tegen oorlogsgeweld. Maar de verontwaardiging is hier te lande, en bij uitbreiding in Europa, nogal selectief.
Waarom komen er geen tienduizenden mensen op straat voor de moorden, systematische verkrachtingen en plunderingen in Darfur? Hetzelfde voor de meer dan 3 miljoen mensen die op de vlucht zijn in en rond Congo door de burgeroorlog. Sommige doden zijn minder waard en vooral als de VS of Israel er niet bij betrokken zijn.
Waarom nemen de progressieve, pacifistische en in de meeste gevallen anti-clericale bewegingen die aan de betogingen deelnemen geen aanstoot aan de oproepen tot Jihad (heilige oorlog) en uitgesproken religieuze slogans (allahoe akbar!) van de meebetogende allochtonen? Moesten kreten als Christus Koning! gelanceerd worden zouden er toch vragen bij gesteld worden.
Waarom wordt er bijvoorbeeld door moslims hier GEEN moord en brand geschreeuwd tegen het hemeltergende geweld van de Taliban tegen vrouwen in Afganistan, dat nog steeds doorgaat?
Ik vraag het mij ook af. Zonder stelling in te nemen.

De intrigant

2009-01-15T13:03:00.004+01:00

Dit is de Caius Catastrofus. Een hoofdrolspeler in het Asterix-album "De intrigant". Overal waar hij komt onstaan ruzies en gaan zelfs gezworen vrienden met elkaar in het harnas.

Bert Anciaux is een intrigant.

Bert Anciaux is een anciauxist.

- update- En applaus voor Louis.

Indian head wobble

2009-01-15T12:14:00.005+01:00

Eindelijk weet ik hoe het heet. Toen we in India waren zagen we hem vaak. De typische Indische manier van hoofdschudden, een zijdelings heen en weer bewegen van het hoofd, die vaak verwarring zaait in de communicatie met westerse toeristen in India. Iedereen die er geweest is weet wat het is, de Indian Head Wobble, die vaak gepaard gaat met een bijbehorend handgebaar, een soort wegwerpgebaar. De verwarring zit hem vooral in de betekenis. Je denkt dat het nee is maar het is ja! En is het niet letterlijk ja dan zit er wel goedkeuring achter of "ik begrijp jou", of als het traag en met de glimlach gebeurd zelfs: "je bent een vriend."

Entropa

2009-01-14T13:30:00.005+01:00

Dit is het "kunstwerk" van de fictieve Roger Geboers. Het werk is gemaakt in het kader van het Tsjechische voorzitterschap van de EU door de curator van de tentoonstelling, David Cerny. Hij komt er vooral mee in het nieuws doordat hij alle werken zelf maakte of bedacht. Alle namen van de kunstenaars en hun biografieën die in de folder van de tentoonstelling worden vermeld zijn fictief.

In het filmpje zie je beelden van de kunstwerken. Hierop zie je ook de halfvolle doos pralines die België voorstelt. Een land dat bijna "op" is, het is niet eens zo ver gezocht. Ook het landje linksboven in de bouwdoos ontbreekt, het is de UK, die niet meespelen.

Door de controverse is de blik in elk geval weer gefocust.

Hannelore Bedert

2009-01-12T13:18:00.003+01:00

Haar foto op de cd doet denken aan de Pre-Raffaëlietische Nimfen van Milais. Er hangt een zekere somberte rond. De vijver is niet helder, het water is koud.

Ik weet dat mensen zoals Geert van Istendael het taalgebruik van Hannelore Bedert bij het groot vuil sorteren in de bak "Verkavelingsvlaams", maar ik zin der zot van. Het is eerlijk en het gaat diep. Een klein beetje zelfdestructief:

Als ge mij morgen wilt vervangen

Zet mij dan gewoon

Als reserve aan de kant

Roep mij als ge 't koud krijgt

Als ge zelf aan de zijlijn zijt beland

Ik geef et gene naam
Ik denk er nie maar over na

Ik val gewoon wa sneller

En we zien wel wat daarna

"Janker" zelf is ondanks de pathos dan weer wel best grappig, door het gebruik van haar dialect:

Mo ge zoe ne ke moet'n weet'n

Hoe hieste da ta de

Ols iedereen achteraf kom vroage

Meiske ze je nie gelukkig de

Alle teksten van de Janker-plaat:

http://www.hannelorebedert.be/

Kater Sus

2009-01-12T10:11:00.006+01:00

Er kwam weer een poesje aanwaaien bij ons. Het liep al een paar dagen te miewen tussen de auto's voor de deur. En het is een mooi poesje. Zo oneerlijk zit de wereld dus in mekaar. Als je mooi bent is het geluk eerder geneigd zich in je buurt op de houden. Ik vraag me af wat het zou geweest zijn als het een oude kat was, uitgemergeld en met kale plekken. Dan zouden de kinderen en Huguette niet zo snel verkocht geweest zijn. Er werd wel een briefje aan de vensterruit geplakt maar dat heeft er nauwelijks een dag gehangen. Asiel met voorbedachten rade.
De jonge kater kon ons niet vertellen hoe hij heette in zijn vorige thuis dus doopten we hem Sus.
Suske is een kater van de meegaande soort. Je neemt hem op en je voelt een zachte lichtheid in zijn lichaam. Zeg maar ja tegen het leven en tegen de schoot. Dit in tegenstelling met de bezitterige één op één relatie die Jos met Huguette heeft en de "ik en ik alleen bepaal hier wanneer er geknuffeld wordt" attitude van Wis.
Het sociale evenwicht van de poezen in huis wordt door de komst van de kleine kater natuurlijk grondig door mekaar geschud. De puber die Sus is heeft namelijk helemaal geen respect voor de strepen van Wis en het gewicht van Jos. Zijn speelse pogingen tot het leggen van contact worden steevast verkeerd geïnterpreteerd. Nonkel Jos neemt het gewoon niet dat er zo een spring in't veld hem besluipt of zelfs maar recht in de ogen kijkt. Het aloude klappeke-doen doet het hier niet. Dat Wis lange tenen heeft wisten we al en ook voor Sus geldt het zero-tolerance beleid. Er is een onzichtbare NO-GO zone rond Wis van één à twee meter. Bij overtreding gaat er een onheilspellende sirene af. Suske bedoelt het nochtans niet slecht. Hij wil alleen maar spelen.
Ik blijf me ondertussen verwonderen over de relatie kat-mens. Waarom schenkt een kat kopjes, likjes, een ganse vrijscène aan een mens terwijl ze haar soortgenoten liefst zo ver mogelijk van zich afhoudt? Ik kan het alleen maar hoofdschuddend aankijken.

Bevroren meer in Schulen

2009-01-12T09:25:00.004+01:00

Hans ging gisteren schaatsen in Schulen en maakte dit filmpje met de foto's die hij ginder nam.

Bart Dewever

2009-01-10T12:17:00.004+01:00

De neofascist Dewever staat de laatst dagen in het centrum van de belangstelling. Zijn optreden in De Slimste Mens is op zijn minst gezegd opvallend te noemen. Los van het feit of je het nu op politiek vlak eens bent met hem of niet, je kunt er niet om heen dat de man hyperintelligent is en/of superambitieus. Een man die spelen serieus neemt. Dit feit alleen al samen met zijn beroemde foto op het wiebelkonijn met een van zijn vier spruitjes: Dewever hééft iets. Hij brengt mij bovendien aan het lachen en mensen die grappig zijn kunnen geen slechte mensen zijn. Ik denk daarbij aan het spelletje verbale ping-pong dat hij speelde met Rik Torfs, een paar afleveringen geleden. Grandioos! Gewoonlijk heeft Torfs altijd het laatste woord, maar hier bleef hij uitgeteld achter, weggesmasht door de backhand van Dewever, autoritair als ware het Niels Boonen zelf!
Kijk, ik bedoel dit. Ik heb geen zin om mijn mening over een persoon te laten bepalen door ordinair links-rechts denken. Natuurlijk staat hij langs te verkeerde kant. Natuurlijk sympatiseert hij heimelijk voor Duitsland als er voetbal is (hij kijkt trouwens alleen maar als Duitsland speelt, ikzelf ben eerder geneigd tot het opvoeren van een "don't mention the war"-scene in de buurt van Duitse specimens). Maar zijn verschijning op de buis komt mij een stuk frisser over dan de smoelentrekkende Goedele Liekens. Wie heeft er nu zo'n groot ego dat je er een maandblad aan moet wijden? Zo mensen associeer ik eerder met de familie Pfaff of Planckaert, en laat ik liever links (sic) liggen.

Slimmen

2009-01-10T12:07:00.004+01:00

Aan al wie een serieuze kater overgehouden heeft aan de feestdagen. Te veel eten en vooral drinken is slecht voor de maag. Comazuipen is uit, leve de nieuwste trend: slimmen. Dronken worden zonder een glas aan te raken, het kan! Al lijkt het me wel een beetje gevaarlijk. Voor je het weet lig je in het ziekenhuis met met een promilletje te veel in je bloed. Met andere woorden: Niet Doen Nonkel Willy!

Relais de la Poste 2

2008-12-27T23:32:00.000+01:00

Foto's van ons verblijf in Comblain-la-Tour.

Franco Belge staat in de gazet

2008-12-23T09:14:00.001+01:00

Vandaag voorpaginanieuws op de site van de Gentenaar.

Relais de la Poste

2008-12-22T09:32:00.003+01:00

Gisteren al eens naar Comblain-la-Tour geweest. Het posthuis is reuze. De sfeer is perfect. Er zijn zeer veel kamers, allemaal met centrale verwarming. Het staat er vol met ouwbollige massieve meubels, en er zijn drie badkamers.
We kochten gisterochtend een kersboom die we samen versierden. Het zal een kerst worden om nooit te vergeten.

Els Roosen bij Jeanne Devos in India

2008-12-17T09:11:00.004+01:00

Ons Els zit sinds zondag in India. Op weg naar Jeanne Devos, om daar een handje toe te steken.
Dit schreef ze vandaag op Facebook:
"Even een klein misverstandje rechtzetten rond de opvangcentra van Jeanne. Want dat is eigenlijk helemaal niet haar hoofdbezigheid. The Domestic Workers Movement (wat Jeanne in 1985 heeft opgericht) is een beweging, een organisatie die opkomt voor niet alleen de rechten maar ook de waardigheid van de thuiswerkers, maar allereerst en simpelweg de erkenning dat thuiswerk, werk is … Verder houdt de organisatie zich bezig om de kinderen uit die slavernij, misbuik en mishandeling te halen en de vrouwenhandel, vanuit het platteland voor goedkope werkkrachten in de stad, tegen te gaan. (Yep, matrouschka’s op z’n Indisch)Honderden vrouwen verspreid over heel India zijn aangesloten bij de beweging en dringen tot in de sloppenwijken en andere area’s door om andere vrouwen op de hoogte te brengen van deze beweging. En bij deze acties (die uiteraard niet risicovrij zijn) vangen ze geregeld kinderen op die ze dan in tehuizen of opvangcentra met psychologische en traumaverhelping zetten. En daar dus het verhaal van de tehuizen, maar het is dus echt wel meer dan dat.Nu het is een zware strijd die ze hier strijden. Ook eentje van de lange adem. Zo vertelde Jeanne mij dat ze jaren geleden bezig was met andere grotere organisaties om samen met haar het huishouderswerk te erkennen en dat er kinderen als slaafjes in de huishoudens werken. Een UNICEF zei een goei 5 jaar geleden dat dat simpelweg niet bestond en negeerde zelfs het bestaan van kindslaafjes …. Pas een 2-tal jaren geleden heeft Jeanne via de VN eindelijk de toegeving gekregen dat er effectief kindslaafjes in India zijn. Toen schoot Unicef wakker en stuurde 15 topfotografen naar India om mee te dingen voor een of andere prijs in de wereldfotografie. Vond een prachtkind in een slavenpakje … et voila … prijs op zak en het kind dat zo graag een studiebeurs wou, werd al helemaal vergeten en wie weet waar ze op dit moment de grond aan ‘t schrobben is…Dat gezegd zijnde … ik werk hier alle dagen op het office van Jeanne, zoals beloofd haar wat assisteren in de communicatie (ben een boekje aan ‘t maken dat naar de hoge pieten van de regering en internationale instanties zal gaan). Een klein appartementje, bemeubeld met het oude kantoor van Jean Luc Dehaene. Gezellig 70ties en weer helemaal in. Lekker fris met de airco en in de namiddag wanneer het 'minder heet' wordt en dus 'gewoon heet' is, trek ik de stad in om den tourist uit te hangen. Gisteren ben ik ff gaan kijken naar het Taj Mahal Hotel, maar dat is helemaal afgesloten. Volgende week maandag gaat die terug open. Staks verwissel ik den taxi eens voor de bus … hmmmm ….. eens zien wat dat zal geven.Voor de rest is het hier een ramp op vlak van verkeer, een mengelmoes op vlak van religies, een enorme varieteit op vlak van Indische looks, ... en bij dat laatste toch even een modetrend meegeven. Bij de mannen, ouderen meestal, zie je soms van die rare roodachtige koppen. Ze verven hun haar met henna om de grijze haren te verdoezelen. Maar die kleurschakering gaat voos, voos, voos, van knaloranje tot een roestbruin. Daar waar in Afrika de mensen met zo een roestbruine kop een teken van ondervoeding en ziekte is, dacht ik bij eerste aanschouwing: ocharme diene mens is erg ziek …"

Het woord van het jaar

2008-12-16T16:30:00.001+01:00

Dit liedje, dat is pure punk avant-la-lettre. Leuk om te zingen onder de douche.

Of om te swaffelen...

Puccini Gent

2008-12-08T10:32:00.002+01:00

Voor wie het nog niet weet:
Puccini in Gent gaat dus door in de kerk Christus Koning, aan het rerumnovarumplein. Het concert begint om 20.00 uur.

Nog aan de familie:
WAAR BLIJVEN DE VERLANGLIJSTJES?

Trouwfeesten en processen enzovoort

2008-12-07T17:41:00.004+01:00

Het was dus de bedoeling dat ik en mijn Huguette daar samen zouden naartoe gaan, ware het niet dat we gisteren in de Koninging Elisabethzaal moesten zijn voor de eerste versie van ons Puccini-concert. Huguette is dus alleen geweest met de buurvrouw en met haar toneellerares.

Gelukkig is er nog You-Tube.

En nog een interview met Arne Sierens.

Tentoonstelling in Neerlinter (2)

2008-12-07T17:37:00.002+01:00

Hier een mapje met de foto's van Neerlinter.

Tentoonstelling in Neerlinter

2008-12-02T12:15:00.002+01:00

Binnenkort nog wat foto's die ik nam op de tento van ons Pa.

Realiteit = fictie

2008-12-01T14:11:00.008+01:00

Gisteravond half twaalf was ik terug van de generale repetitie voor de Puccini-concerten. Helemaal daas en hees van het zingen. Niemand was nog wakker in de Blaesstraat. Ik belandde voor Iets met Boeken op Canvas. Kristien Hemmerechts zegt dat de realiteit fictie is. Vriendinnen gaan samen iets eten op restaurant en tonen elkaar al giechelend lekker gezellig hun boodschappen omdat ze dat zo gezien hebben in Sex and the City. Zo kiest ieder zijn rol die hij wenst te zijn, maar dat is allemaal niet echt. Mensen denken dat ze vrij zijn maar ze zitten in een keurslijf van beperkte opgelegde keuzes. De hoofse liefde was er volgens haar eerst op papier. Pas daarna speelden koppeltjes de liefde na. Vind ik dus geweldig interessant allemaal. Ik denk soms dat ik wel een autist moet zijn als ik mijn gevoelens zo een beetje acteer. Blijkbaar doet iedereen het zo. Ook Nonkel Bob. In het interview in de morgen dit weekend met vader en zoon Davidse (schoon foto's van het schrale nonkeltje) plaagt David zijn pa een beetje. Wanneer hij naar een begrafenis van leeftijdsgenoten gaat kan hij zo dramatisch "innige deelneming" zeggen met zijn grafstem, daarbij een bij de situatie passende smartelijke grimas trekkend. "Professioneel!", spot David want hij weet dat zijn vader eigenlijk binnenin lacht dat hij het niet is die daar in de kist naar beneden gelaten wordt.
Ik moet trouwens eens iets lezen van Ilja Leonard Pfeijffer (die ook op iets met boeken was).

De eerste sneeuw

2008-11-24T11:55:00.005+01:00

Kom, we vertrekken een kwartiertje vroeger, zei mijn Huguette om vier uur, want het begint te sneeuwen. We zaten gezellig koffie te drinken op de tentoonstelling van Pa (die nog wel een eeuw verder kan met de artistieke plannetjes die hij nog heeft, mooie etsen...ge gelooft uw ogen niet).

Om negen uur waren we thuis, goed dat we op tijd vertrokken waren...

Maar vooral: goed dat Els thuis was, en Ward. Bedankt Ward om onze Eliot bij de scouts af te halen om half zes, en bedankt Els om hem op te vangen met droge kleren.

Alhier de nog te schrijven roman of filmscript die aan deze ervaring ontsproot:

Verschillende mensen zitten uren vast in een sneeuwfile. Een man die zijn zwangere vrouw naar het ziekenhuis brengt. Ze bevalt in de auto van een zwart kind.

Een dochter die dringend naar haar ernstig zieke moeder in het ziekenhuis moet waarmee ze al haar hele leven overhoop ligt. Dit is een kans om het uit te praten. Moeder is dood als de dochter in het ziekenhuis aankomt.

Een jongeman heeft in het centrum van Brussel een eerste date. In de file ontmoet hij iemand anders waarmee hij trouwt en kindjes krijgt.

30 oktober 1969...

2008-10-31T09:47:00.002+01:00

21 JULI . Om drie minuten voor vier in de nacht ,heeft de amerikaanse astronaut Neil Armstong ,voet gezet op de maan”Dit is een klein stapje voor een mens maar een reuzensprong voor de mensheid” aldus ’s werelds eerste maanbezoeker.. Even later werd hij gevolgd door zijn college Edwin Aldrin.. en ........
.....
EDDY MERCKX wint voor de eerste maal de Ronde van
Frankrijk.Gans België was in de ban van deze gebeurtenis

Van toen is ook bij ons de belangstelling gegroeid voor het wielrennen . Ieder uitzending (als er tijd voor was natuurlijk) meer nog dan voor Rik Van Looy zaten we op het puntje van onze stoel te supporteren voor ons nieuwe idool die Eddy was. Verliezen mocht niet. Hij was onze held.
Van supporteren gesproken .
Ali contra Frazier; opstaan ’s nachts om 2 uur. En maar stil hopen dat die grote mond van Ali wat kleiner zou worden en er eens langs van zou krijgen. Achteraf toegegeven. ALI was de grootste en krijgt nooit een navolging.

30 october 1969. HET DRAMA:Zoals reeds beschreven in “ ODE AAN ONS MA” ontviel ons Bonneke op 30 october ,een enorme leegte nalatend...................
Vandaag , dag op dag is het precies 39 jaar geleden ......

Groetjes ,
Ma en pa

De muilkorf

2008-10-25T09:03:00.003+01:00

Ons Luka kan nauwelijks overweg met scherts of ironie. Volgend gesprek (gekibbel) illustreert dat:

Huguette: "Jawel!"

Marc: (spreekt of protesteert op hondse wijze)

Huguette: "Ik zal subiet uwe muilkorf weer moeten aandoen he!"

Luka: "Droeg papa vroeger ne muilkorf?

Waar ligt die nu dan?

Dan kunnen we Eliot hem aandoen..."

Carine in Roemenië

2008-10-24T08:16:00.000+01:00

Reisverslag Roemenië:

Van 25/06/’08 tot 30/06/’08 brachten Aysim Akpinar verpleegkundige afdeling Heusden (lid van de werkgroep multiculturele verpleging) , Inge Kindt HVPK afdeling Maasmechelen, Carine Ogiers van de dienst Nursingbegeleiding drie WGK wagens naar onze collega’s van het “Crucea Alb Galbena” van Roemenië. Hier volgt hun avontuurlijk reisverslag.

Dag 1, woensdag: vertrek vanuit Genk:
Na een stevig ontbijt, dat mr. Bijnens zorgvuldig en in zijn bureau voor ons had klaargemaakt en met nog enkele extra koffiekoeken onder onze arm, stapten we in de “auto’s” voor Roemenië. Deze “dieselkes” werden door JP Truyen helemaal perfect in orde gemaakt voor een tocht van (meer dan….blijkt later) 2200 km. We laadde de auto’s vol met speelgoed, dat bij Inge op de afdeling werd ingezameld (Carine onze gemeenschappelijke interieurverzorgster kon het niet laten al dat “nog goed” speelgoed mee te geven, bedankt Carine!). In de sfeer van een multiculturele sust Aysim ons dat “regen (water)” een symbool is dat ons reisavontuur goed zal verlopen. Als ervaringsdeskundige en gewapend met “dé GPS van Koen”, rijdt Inge voorop. Carine en Aysim hoeven haar spoor maar te volgen. En dat doen ze: pittig, snel of beter nog… af en toe zelfs gewaagd.
Na 1000km op onze teller, beslisten we om in het zuiden van Oostenrijk (Osiachersee) een bedje en een eetplaats te zoeken. We vinden een gezellig verblijf (See Juwel) met ontbijt, maar helaas is er maar slaapplaats voor 2 personen? geen probleem, een extra noodbedje op onze kamer en het probleem is opgelost. Inge stelt zich kandidaat om in het “fakirbedje” te slapen, waarvoor onze dank Inge! De wegpiraten sliepen als marmotten!

Dag 2, donderdag: richting Hongarije?
Met een stevig Oostenrijks ontbijt achter onze kiezen, en met een trots “gevoel” dat we goed voor waren op ons programma, volgden we de “GPS van Koen” (volledigheidshalve moeten we ook nog zeggen dat we flink moeite hebben moeten doen opdat Inge niet in Die Ossiacher See zou springen).
We vertrouwden op de GPS zijn goede ideeën, maar helaas hielt hij geen rekening met het feit dat we ons binnen de Europese grenzen moeten houden (tenzij je een reisvisum hebt!). Een reis via Kroatië en Slovenië, grensproblemen in Servië (we mochten er gewoon niet binnen, tenzij we een toeristenvisum kochten van 564 euro pp) en ruzie met de GPS later, geraken we uiteindelijk toch in Hongarije, om zo in de late uurtjes dicht aan de grens van Roemenië een slaapplaats te zoeken. Daar ging onze droom, om Boekarest vrijdag vroeg te bereiken. De kilometers die we in nu nog moesten doen, zijn heel wat lastiger, want de Roemeense wegen die hoofdzakelijk secundair zijn, bevinden zich in slechte staat, men is wel volop bezig de wegen te moderniseren en te repareren, waardoor er dan weer veel wegenwerken zijn, met files tot gevolg..
Nog een kleine anekdote: vlak voor Baja in Hongarije draait Inge een piep klein dorpje binnen, de GPS leidt ons via kleine straatjes en zegt dan plots: “ neem nu de veerpont!” …… Daar stonden we dan voor één of andere rivier… Gelukkig zijn Hongaren vriendelijke mensen en legden ze ons uit hoe we via de “baan” in Baja geraken.
Hotel Duna op het prachtige plein in Baja lacht ons toe (Baja: ook de Hongaarse Provence genoemd).

Dag 3, vrijdag: Boekarest via Sibiu?
Na een hevige regenbui die nacht, was het plezant om in de koelte te rijden. De hitte van afgelopen dagen konden we best missen. Om 10.30u staken we de grens over in Roemenië, zonder enig probleem? De grenswachters kijken wel altijd raar op, naar drie vrouwen, elk afzonderlijk rijdend in een witte Ford Fiësta, en… “alleen oud speelgoed aan te geven?”
Enkele wegenwerken (en uren) later, stoppen we bij een familiaal wegrestaurantje om een goede salade met gebakken patatjes, recht uit de tuin, te eten Dit is na onze koekjesmengeling in de auto onze overlevingsmaaltijd geworden. De Roemenen vinden het maar raar, zo geen vlees? Rare mensen die toeristen….
Ondertussen belt Mikaëla (diensthoofd Wit-Gele-Kruis in Sibiu, afdeling Vlaams Brabant) onophoudelijk, of we toch niet op onze weg willen passeren via haar afdeling, om haar mooie stad te laten zien (culturele hoofdstad 2007), en wat dingen te bespreken. We beslissen samen om dit te doen, en rijden om 18 u Sibiu binnen, waar Mikaëla ons door de stad loodst. Na een blitsbezoek aan dit mooie stadje en een 11/12 bespreking later, zetten we koers richting Boekarest.
Het wordt donker, en we moeten nog 300 km rijden, door de Transsylvanische Alpen (zuidelijke Karpaten). Gezien de vele wegenwerken en de verkeersdrukte, houden we tegen middernacht uitgeput een “spoedvergadering”: wat gaan we doen? rijden we door of zoeken we een slaapplaats? We zijn wel moe, maar we proberen na een dosis Red-Bull toch door te rijden. Bij de eerste tekenen van te grote vermoeidheid, zouden we onmiddellijk stoppen.
Na een spelletje Russische roulette door de bergwegen in het donker en met de hulp van de Red-bull, bereiken we om 2.30u in de ochtend (eigenlijk nog behoorlijk fris) eindelijk Boekarest ! bedankt Red-Bull en bedankt Inge en Carine voor de aanmoediging om door te gaan, wat een grensverlegging zeg.. een euforisch gevoel! Tot onze grote verbazing maar blij eindelijk een bekende te zien wachtte Mr Bijnens ons op aan het hotel, (er moet toch iemand zijn om onze koffers binnen te dragen hé?). We werden onthaald als heldinnen, enfin.. dat gevoel hadden we zelf toch toen we na een slaapmutsje naar ons bed gingen.

Dag 4, zaterdag: op ronde in Boekarest:
Na een korte nacht, stonden we klaar (met onze werkschorten in de hand) om “onze” auto’s af te leveren en mee op ronde te gaan met de verpleegkundigen. Mariuca (directrice WG* Roemenië) wachtte ons op aan de ingang van het hotel. Hendrik Van Gansbeke (verpleegkundige en Algemeen Coördinator WGK Vlaanderen) was ook van de partij, hij keek er samen met ons naar uit om mee op ronde te gaan.
De afdeling in Boekarest is gevestigd in de kelder van het Universitair Ziekenhuis, en heeft 30 verpleegkundigen in dienst. De 3 Fiësta’s zijn heel welkom, want de drie oudste auto’s zijn dringend aan vervanging toe (20jaar oud!). na een rondleiding in de afdeling mogen we elk met een verpleegkundige mee op ronde, wat ons allemaal opvalt is dat toiletzorg door de familie wordt gedaan, waardoor de verpleegkundigen enkel technieken uitvoeren zoals inspuitingen, verbanden ea., met gevolg dat we natuurlijk erge wonden tegenkomen. Bij ons zien we deze wonden veel minder dankzij de preventie tijdens de toiletzorgen. Wat ons bijblijft, is de armoede die je ruikt en ziet in de oude en grijze versleten flatgebouwen. Men woont er kleinbehuisd, maar altijd gezellig, met meerdere mensen samen. In de namiddag brengen we een bezoek aan het Universitair Ziekenhuis van Boekarest, het is precies alsof we 50 jaar terug in de tijd gaan, en dan is dit ziekenhuis nog één van de modernere versies.
Aangezien we morgen richting Targoviste ( filiaal van WG*Limburg) vertrekken, genieten we ‘s avonds nog van een stadsbezoek in Boekarest. We bezoeken enkele (bijzondere) orthodoxe kerkjes en eten in een typisch Roemeens restaurant (ooit nog een kerk). Met veel vleesgerechten op tafel en op de achtergrond een Roemeense dansgroep, kan er na een half litertje Roemeens bier, samen met het folkloregroepje wel een dansje af….

Dag 5, zondag: Bezoek aan Targoviste
‘s Morgens staan we weer klaar met onze koffers om te vertrekken naar Targoviste, zo’n 80 km verder. Het is zondag vandaag en er wordt beslist om het rustig aan te doen en Targoviste te verkennen. We beginnen met een bezoek aan de 27m hoge Chindia-toren (zonsondergangtoren), die gebouwd is in opdracht van (jawel, hij heeft echt bestaan) “Vlad Dracula” hij leefde in de 14de eeuw. Dracula was ooit Prins van deze stad. Omdat hij graag het bloed van ratten dronk werd hij wereldberoemd als vampier …
En namiddag krijgen we een vrije dag, we kunnen met ons drietjes op eigen houtje de stad verkennen en een plan smeden om Mariuca te bedanken voor haar gastvrijheid. Na weer veel te veel en lekker eten en een echt Roemeens trouwfeest op de achtergrond, kruipen we vroeg in (een veel te warm) bed, want morgen bezoeken we de afdeling van “ons filiaal”, en mogen we weer mee op ronde in de voormiddag. En in de namiddag vertrekken we al weer richting België. Dus vroeg opstaan is de boodschap.

Dag 6, maandag: Vertrek naar huis:
Aan de ontbijttafel ging de GSM van Inge, Carine aan de lijn? bleek dat ze vastzat in de lift ! we vonden het al verdacht, zo’n oude lift ! dat moest eens verkeerd aflopen ! na toch een half uurtje werd ze door een knappe Roemeense technieker gered. Paniek? geen paniek….na zo’n avontuur zijn we van geen kleintje meer vervaard…. Net op tijd konden we weer mee op ronde vertrekken. De afd. van Sorin Stoica is een mooie afdeling en er zijn 6 verpleegkundigen in dienst, er werkt ook een arts. Ze hebben een eigen labo, waar bloed analyses kunnen gedaan worden, en er is ook een poupinel waar al het materiaal wordt gesteriliseerd, dit bespaart heel wat kosten. De verpleegkundigen bezoeken één maal per week een aantal sociale gezinnen. Ze verzorgen ook enkele patiënten in de bergen ( veel te ver voor ons om zo’n ronde mee te lopen). Er worden zo’n 92 voedselpaketten verdeeld tijdens de verzorging en eventueel nog andere boodschappen gedaan. Dat lijkt ons wel wat om bij één van ons volgende en langere ?? bezoeken mee te maken, we leggen dit idee zeker voor….
Aysim mag samen met Hendrik mee met Monika (de hoofdverpleegkundige) en Carine en Inge gaan mee met Julian en nog een andere verpleegkundige. In deze afdeling valt het ons op, dat er tamelijk veel infusen thuis worden gegeven, de verpleegkundigen blijven ondertussen ter plaatse. De afstand tussen twee patiënten is te groot om onnodige ritten te doen, en ondertussen is er toezicht moest er iets verkeerd lopen, krijgen we dan als uitleg. Het infuus werd gegeven als vocht toediening of om medicatie langs toe te dienen. Op die manier kunnen we maar 3 patiënten bezoeken, want we moeten op tijd zijn om ons vliegtuig te halen.
Met spijt in ons hart vertrekken we naar huis, deze keer veel sneller dan dat we gekomen zijn, en hopen stiekem op een vervolg van ons avontuur….

Eens weer thuis hebben we een rapportje geschreven waarin we op basis van onze ervaringen enkele aanbevelingen willen meegeven aan onze collega’s. Hopelijk hebben ze er wat aan. Het zijn het stuk voor stuk goed opgeleide verpleegkundigen maar die met beperkte middelen zorg moeten verlenen. Sinds de val van het communisme heeft het Roemeense gezondheidssysteem enkele veranderingen ondergaan maar onvoldoende. De openbare voorzieningen beschikken over weinig financiële middelen en zijn niet optimaal georganiseerd. Bovendien heeft het land te maken met een snelle vergrijzing. De gezondheidszorg is in handen van de ziekenhuizen en er bestaan weinig lokale voorzieningen. De ziekenhuizen werken niet altijd efficiënt en bieden niet de zorg die mensen nodig hebben en verwachten. Hopelijk verliezen onze Roemeense collega niet de moed en houden ze vol. Bijna alle patiënten die we bezochten en hun familie drukte ons op het hart hoe belangrijk die verzorging voor hen was. Op die manier konden ze thuis blijven in hun eigen vertrouwde omgeving die ze liever niet ruilde met het ziekenhuis….

…. Multumesc ( bedankt) voor de gastvrijheid en ”la revedere” hopelijk tot ziens!

Aysim, Inge, Carine

Wim Mertens

2008-10-23T08:05:00.002+01:00

De wereld is klein. En Peer is nog een stuk kleiner. Maar Peer is wel groot genoeg om gaststad te zijn voor een concert van de beroemde minimalistische muzikant Wim Mertens, hetgeen geen toeval is. Mertens is immers afkomstig uit Peer. Zoals het ook geen toeval is dat je daar dan heel erg bekend volk tegen het lijf loopt, mensen met een mening.

Muis

2008-10-22T14:01:00.003+01:00

Er woont een muisje in de Franco-Belge. Het loopt al een paar dagen op hoge pootjes door de gangen en het houdt zich op aan het rek met muizenvergif. Ik jaag het daar weg. Ik ben dat verschuldigd aan het muisdom. Ik denk dat ik door de verkoop van muizenvergif een massamoord op mijn geweten heb.

2008-10-22T12:12:00.003+01:00

Onze twee Roemeense vrienden zijn weer in Gent. Ze kwamen ooit eens spelen op een van onze feestjes in juli 2006.

Ze komen na het spelen in de Gentse straten hun kleingeld bij me wisselen voor briefjes (honderd euro per dag gemiddeld, jaa). De ene spreekt niks dan Roemeens, de andere (harmonica) een beetje Engels/Frans/Duits. Echt weinig. Toch krijg je een en ander gezegd tegen elkaar op die manier. De man heeft bijvoorbeeld erectieproblemen (maakt het "onderarm met vuist" gebaar) en vroeg me of er hier in de apotheken geen natuurlijk middel voor bestaat. Viagra is geen optie zegt hij, want hij is een beetje hartlijder en neemt hiervoor Tertensif (toont me de blister). Ik zeg hem dat de natuurlijke middelen bedrog zijn en dat hij hier zijn karige centjes niet moet aan verspillen. Hij vertelt me nog dat hij het één à twee keer per week doet, en is 57 jaar oud.

Hij maakt zich ook een beetje zorgen over het cultureel niveau van de mensen tegenwoordig, ook in Roemenië. Ik zeg hem dat het onderwijs tijdens het communisme misschien wel kwalitatief beter was dan dat tegenwoordig in het oostblok, vooral als het over muziek gaat. Hiermee is hij het luidruchtig eens. De discipline in een totalitair systeem heeft zo zijn voordelen. Vroeger was het beter, zegt hij. Iedereen had wat hij nodig had. Nu zijn er een aantal rijke stinkerds die alles naar zich toetrekken.

Op pad maar weer. Hij kocht zich een plooistoeltje, een beetje last van zijn rug.

Sarah Palin en "the parrot sketch"

2008-10-16T08:07:00.003+01:00

John Cleese over Sarah Palin. Funny, wat niet van dit kan gezegd worden, alhoewel...

Op de gang

2008-10-15T18:46:00.002+01:00

Dat komt er van. Niet kunnen zwijgen.
Denk er aan, ik keur dit niet goed, ik keur het zelfs af. Maar ik wil het wel met u delen, zodat u mee kan lachen.
Ellen en Eliot, die schieten niet op. Ellen is een meisje in zijn klas. Ze heeft veel en weerbarstig haar.
De leraar vroeg, naar wie kijken jullie op, voor wie hebben jullie bewondering. Ellen zei die en die, maar mijn anti-held, dat is Eliot. Eliot zegt: En weet je naar wie ik opkijk, voor wie ik bewondering heb, voor de kam die elke ochtend door jouw haar moet.
De klas lag naar verluidt in een deuk, inclusief de leraar. Maar toch de gang op.

Ganzenredder

2008-10-11T11:55:00.003+01:00

De vaste klankman van de Antwerpse cameraploeg van de vrt-nieuwsdienst Johan Vanderjeugd riskeerde op 27 juni 2007 zijn eigen leven om dat van een familie Canadese ganzen te redden. Het ouderkoppel met zeven jongen probeerde ter hoogte van Haasdonk de E17 ‘te voet’ over te steken maar geraakte niet over de middenberm die met hoge betonnen New Jersey stootbanden is afgeboord. Het verkeer raasde tegen hoge snelheid langs de hulpeloze dieren en even zag het er erg beroerd uit. De cameraploeg merkte de onfortuinlijke familie ganzen op toen ze na een opdracht terug naar huis reed. Johan Vanderjeugd verliet zonder aarzelen de wagen, dwong de vogels de snelweg over en stuurde ze vervolgens veilig de weilanden in. Manu Vanderjeugd legde de levensgevaarlijke interventie van zijn broer op de gevoelige plaat vast.